ROSALIND FRANKLINEK MEREZI ZUEN BUKAERA
Maiami
Rosalind Franklin 1920an jaio zen Londresen. Txikitatik oso neska jakintsua eta jakin-min handikoa zen. Eskolan zientzia gustatzen zitzaion, batez ere kimika eta fisika. Garai hartan ez zen erraza neska batentzat zientzialaria izatea, baina berak ez zuen amore eman. Bere familiak ikastea maite zuen, eta berak ere oso serio hartzen zuen lana.
Unibertsitatean ikasi zuen eta gero laborategi batean hasi zen lanean. Han, DNA izeneko gauza bat aztertzen hasi zen. DNA gure gorputzeko informazioa gordetzen duen zerbait da. Rosalindek argazki berezi batzuk atera zituen X izpien bidez. Argazki horietako bat oso famatua bihurtu zen, “51. argazkia”. Argazki horri esker ulertu zen DNAk helize bikoirtza moduko forma zuela.
Baina hasieran, bere lana ez zen behar bezala errekonozitu. Beste zientzialari batzuek bere datuak erabili zituzten eta ospea lortu zuten. Rosalind triste sentitu zen une batzuetan, baina berak lanean jarraitu zuen, beti serio eta ausart.
Nire istorioan, ordea, gauzak pixka bat desberdinak dira. Denborarekin, munduak egia jakin zuen. Jende askok konturatu zen Rosalinden lana oso garrantzitsua izan zela. Unibertsitateek gonbidatu zuten hitzaldiak ematera, eta ikasle askok miresten zuten. Azkenean, sari handi bat eman zioten bere aurkikuntzagatik, eta denok txalo egin zioten zutik.
Rosalind pozik sentitu zen, ez bakarrik sariagatik, baizik eta neska gazte askok berari esker zientzia ikasi nahi zutelako. Bizitza luzea izan zuen, familiaz eta lagunez inguratuta, eta beti jarraitu zuen jakin-minarekin. Azkenean, irribarre batekin pentsatu zuen: “Merezi izan du”. Eta horrela, bere istorioa amaitzen da, zoriontsu eta harro.
Maiami
Unibertsitatean ikasi zuen eta gero laborategi batean hasi zen lanean. Han, DNA izeneko gauza bat aztertzen hasi zen. DNA gure gorputzeko informazioa gordetzen duen zerbait da. Rosalindek argazki berezi batzuk atera zituen X izpien bidez. Argazki horietako bat oso famatua bihurtu zen, “51. argazkia”. Argazki horri esker ulertu zen DNAk helize bikoirtza moduko forma zuela.
Baina hasieran, bere lana ez zen behar bezala errekonozitu. Beste zientzialari batzuek bere datuak erabili zituzten eta ospea lortu zuten. Rosalind triste sentitu zen une batzuetan, baina berak lanean jarraitu zuen, beti serio eta ausart.
Nire istorioan, ordea, gauzak pixka bat desberdinak dira. Denborarekin, munduak egia jakin zuen. Jende askok konturatu zen Rosalinden lana oso garrantzitsua izan zela. Unibertsitateek gonbidatu zuten hitzaldiak ematera, eta ikasle askok miresten zuten. Azkenean, sari handi bat eman zioten bere aurkikuntzagatik, eta denok txalo egin zioten zutik.
Rosalind pozik sentitu zen, ez bakarrik sariagatik, baizik eta neska gazte askok berari esker zientzia ikasi nahi zutelako. Bizitza luzea izan zuen, familiaz eta lagunez inguratuta, eta beti jarraitu zuen jakin-minarekin. Azkenean, irribarre batekin pentsatu zuen: “Merezi izan du”. Eta horrela, bere istorioa amaitzen da, zoriontsu eta harro.
Maiami