Á FORMULA IMPOSIBLE
Isaac
Ola, meu nome é Abel, teño 38 anos e hoxe véñovos contar unha anécdota moi curiosa.
Todo comeza un 4 de abril cando pola porta da aula entra Begoña, a xefa de estudos do noso colexio, veño a comunicarvos que CIMR (Centro de Investigación Militar Rexional) convocou a uns alumnos a unha bolsa escolar de 4 semanas. Os alumnos que asisten deben ter as mellores cualificacions en Ciencias e ademais deben ter un amplo coñecemento acerca desta, este é o recado, grazas pola atención. Señor Ricardo, pode vostede continuar coa súa aula, rematou ela falando.
E naquel momento dixen esta é a miña oportunidade, estiven toda a tarde despois da aula na miña casa cubrindo xunto á miña nai todo o formulario de inscrición. Días despois recibín unha carta, dentro desta estaba o permiso da solicitude que tiña feita xunto á miña nai o pasado día, Ah como non, xa se me esquece dicirvos que o meu amigo Mike vén xunto a min. Mike é un dos rapaces máis xeniais e que mellor caen no mundo enteiro, podería dicirse que é o meu mellor amigo dende hai uns que... 8 anos? Si, eu creo que si que eran 8.
( Unha semana antes de que ambos rapaces vaian ao CIMR)
Faltaba unha semana para o evento e comecei a preparar a maleta, En verdade, non sabía ben que levar á parte do necesario como a roupa e outras cousas . Pero existía unha cousa que cento por cento tiña que levar; o cadro do meu avó Luís admíroo moitísimo, para min foi o mellor científico que xamais existiu. El sempre buscaba o porqué das cousas por mínimas que foran, por exemplo por que se a culler é de ferro e a comida está quente por que non te queimas, pois cousas tan absurdas coma esa el buscábaas.
(Chegou o día)
Bom, Chegou a nosa hora, díxenlle a Mike, si é a nosa hora, dicíao mentres poñía unha pose dun guerreiro que acababa de gañar unha loita contra trinta e sete soldados e alí comezou; primeiro tomaríamos un taxi ata chegar ao aeroporto, despois un avión ata o centro da metrópole, a 2 horas en avión, e alí volvemos tomar outro taxi ata chegar ao CIMR. Cando chegamos quedei coa boca enormemente aberta. Era o lugar máis grande que xamais vin, tiña unha infraestrutura de concreto, amplas ventás azul mariño, unha distribución das cousas máis impecables que as da miña nai , logo veu un home con traxe preto e uns lentes escuros tiña un aspecto moi rudo de frío e levounos a todos os presentes a onde ía ser durante 4 semanas o nosso espazo de traballo.
(Bo, imos ao gran que non vos quero retrasar)
Resulta que eu e Mike decidimos investigar sobre qué podiamos crear e xusto despois de 2 semanas e 3 días concluímos a nosa investigación encontrando un elemento, super lixeiro e resistente, entón comezamos a poñernos mans á obra para poder presentalo, chamámolo elemento 119. Aos do CIMR gustoulles moito a nosa proposta, despois terminamos todo e regresamos para a casa pero non termina aí porque os do CIMR tiñan a intención de usar o noso proxecto para armamento militar, o que era horriblemente espantoso. Primeiramente acabou sendo culpa nosa por crealo e deles por desenvolvelo cunha arma invencible. No CIMR, a 2 semanas despois, isto xa era unha noticia mundial e as forzas militares do país tiveron que intervir pero non conseguiron nada ata que deron con nós. Colléronnos desprevidos, subíronnos nun carro todo preto e leváronnos ata as oficinas das forzas militares, onde nos interrogaron e preguntáronnos todo canto sabiamos, e a nosa condena non foi nin máis nin menos que descubrir como parar aquela cousa.
E despois duns cantos días traballando, descubrimos que o elemento 119 é radioactivo pero non para os seres humanos senón para a fauna mariña, Grazas a Deus non chegaron a descubrilo, pero si que descubrimos que para paralo tiñamos que usar un material capaz de neutralizar o elemento 119 e descubrimos que era o chumbo. O chumbo, Un elemento químico capaz de neutralizar os elementos radioactivos, tiñamos a solución só faltaba actuar. A semana seguinte tiñan todo preparado para neutralizar, ao final as forzas militares conseguírono e meteron baixo prisión a todos os do CIMR, logrando así recuperar a paz no país.
Fuah... tremenda historia, Abel, dixo Xoaquín.
É verdade, acompañouna Ana.
Hei dicir que é unha boa historia, dixo Emma, a directora do club de lectura, Continuaremos o próximo día. Lembrade ler o capítulo 9.
E todos respondéronlle á vez: siiiin.
Todo comeza un 4 de abril cando pola porta da aula entra Begoña, a xefa de estudos do noso colexio, veño a comunicarvos que CIMR (Centro de Investigación Militar Rexional) convocou a uns alumnos a unha bolsa escolar de 4 semanas. Os alumnos que asisten deben ter as mellores cualificacions en Ciencias e ademais deben ter un amplo coñecemento acerca desta, este é o recado, grazas pola atención. Señor Ricardo, pode vostede continuar coa súa aula, rematou ela falando.
E naquel momento dixen esta é a miña oportunidade, estiven toda a tarde despois da aula na miña casa cubrindo xunto á miña nai todo o formulario de inscrición. Días despois recibín unha carta, dentro desta estaba o permiso da solicitude que tiña feita xunto á miña nai o pasado día, Ah como non, xa se me esquece dicirvos que o meu amigo Mike vén xunto a min. Mike é un dos rapaces máis xeniais e que mellor caen no mundo enteiro, podería dicirse que é o meu mellor amigo dende hai uns que... 8 anos? Si, eu creo que si que eran 8.
( Unha semana antes de que ambos rapaces vaian ao CIMR)
Faltaba unha semana para o evento e comecei a preparar a maleta, En verdade, non sabía ben que levar á parte do necesario como a roupa e outras cousas . Pero existía unha cousa que cento por cento tiña que levar; o cadro do meu avó Luís admíroo moitísimo, para min foi o mellor científico que xamais existiu. El sempre buscaba o porqué das cousas por mínimas que foran, por exemplo por que se a culler é de ferro e a comida está quente por que non te queimas, pois cousas tan absurdas coma esa el buscábaas.
(Chegou o día)
Bom, Chegou a nosa hora, díxenlle a Mike, si é a nosa hora, dicíao mentres poñía unha pose dun guerreiro que acababa de gañar unha loita contra trinta e sete soldados e alí comezou; primeiro tomaríamos un taxi ata chegar ao aeroporto, despois un avión ata o centro da metrópole, a 2 horas en avión, e alí volvemos tomar outro taxi ata chegar ao CIMR. Cando chegamos quedei coa boca enormemente aberta. Era o lugar máis grande que xamais vin, tiña unha infraestrutura de concreto, amplas ventás azul mariño, unha distribución das cousas máis impecables que as da miña nai , logo veu un home con traxe preto e uns lentes escuros tiña un aspecto moi rudo de frío e levounos a todos os presentes a onde ía ser durante 4 semanas o nosso espazo de traballo.
(Bo, imos ao gran que non vos quero retrasar)
Resulta que eu e Mike decidimos investigar sobre qué podiamos crear e xusto despois de 2 semanas e 3 días concluímos a nosa investigación encontrando un elemento, super lixeiro e resistente, entón comezamos a poñernos mans á obra para poder presentalo, chamámolo elemento 119. Aos do CIMR gustoulles moito a nosa proposta, despois terminamos todo e regresamos para a casa pero non termina aí porque os do CIMR tiñan a intención de usar o noso proxecto para armamento militar, o que era horriblemente espantoso. Primeiramente acabou sendo culpa nosa por crealo e deles por desenvolvelo cunha arma invencible. No CIMR, a 2 semanas despois, isto xa era unha noticia mundial e as forzas militares do país tiveron que intervir pero non conseguiron nada ata que deron con nós. Colléronnos desprevidos, subíronnos nun carro todo preto e leváronnos ata as oficinas das forzas militares, onde nos interrogaron e preguntáronnos todo canto sabiamos, e a nosa condena non foi nin máis nin menos que descubrir como parar aquela cousa.
E despois duns cantos días traballando, descubrimos que o elemento 119 é radioactivo pero non para os seres humanos senón para a fauna mariña, Grazas a Deus non chegaron a descubrilo, pero si que descubrimos que para paralo tiñamos que usar un material capaz de neutralizar o elemento 119 e descubrimos que era o chumbo. O chumbo, Un elemento químico capaz de neutralizar os elementos radioactivos, tiñamos a solución só faltaba actuar. A semana seguinte tiñan todo preparado para neutralizar, ao final as forzas militares conseguírono e meteron baixo prisión a todos os do CIMR, logrando así recuperar a paz no país.
Fuah... tremenda historia, Abel, dixo Xoaquín.
É verdade, acompañouna Ana.
Hei dicir que é unha boa historia, dixo Emma, a directora do club de lectura, Continuaremos o próximo día. Lembrade ler o capítulo 9.
E todos respondéronlle á vez: siiiin.