Elías e a súa con-ciencia
Elías Xil
Elías Xil, un mozo galego que residía en Xapón pero con ideas internacionais, aínda que diso se decatará máis adiante, en principio só era un afeccionado á ciencia que non buscaba facer historia, senón entender o porqué das cousas, algo que acabaría comprendendo.
Elías era un rapaz extravertido, algo sociable, pero cun grupo de amigos ínfimo e cos que a penas se relacionaba fóra do instituto. Tiña 13 anos, pero reflexionaba como un de 15; aínda así, non era capaz de reflectilo no seu expediente académico. Hai que dicir que esforzarse, esforzábase, pero o xusto e necesario para non repetir curso, debido en parte a que, de seis horas de clase, cinco e media pasábaas poñendo a proba as leis da gravidade, algo que realmente o apaixonaba.
A curiosidade de Elías comezou un día no que tivo que quedar limpando o instituto, un costume típico en Xapón. A el correspondeulle ese día limpar a aula dos maiores. Todo foi como en cada quenda de limpeza: comezou polas mesas, a continuación o chan e, por último, e como de costume, o encerado. Nel atopou fórmulas e máis fórmulas, con distintas letras e números, ás que intentaba darlles significado. Non entendía case nada, pero algo lle chamou a atención. Aquelas fórmulas non estaban escritas de calquera maneira: seguían unha orde, como se agochasen unha historia secreta.
Por curiosidade, Elías pasou o borrador moi amodo por unha esquina do encerado. Debaixo apareceu unha ecuación aínda máis complexa. Detívose. Por primeira vez, non quixo borrar. Quixo entender que podían chegar a agochar aquelas simples e enrevesadas fórmulas, difíciles de comprender. Sen darlle demasiada importancia, volveu á casa e comeu.
Unhas horas despois, tras durmir a sesta, veu a el un ruxerruxe interno que lle facía preguntarse que podían significar aqueles efes cun dous enriba ou eses puntos entre letras. El aínda non o sabía, pero dentro del acendera unha bombilla que non daba sinais de apagarse nunca.
Sen máis dilación, buscou en internet o significado dalgúns dos símbolos que vira. Non entendeu moito, pero cada resposta levábao a unha nova pregunta. Descubriu que a ciencia non era só memorizar contidos e botalos nunha folla de papel, senón intentar explicar o descoñecido. E iso envolvíao nun mundo paralelo ao seu.
Desde entón, Elías comezou a fixarse en todo con outros ollos. Preguntábase por que caían os obxectos, como aprendían as persoas e se unha máquina podería algún día pensar como un ser humano. Aquel encerado, que debía ser borrado por el, converteuse sen sabelo no inicio do seu camiño científico.
Eli, como o chamaban os coñecidos, tiña unha irmá maior que xa non vivía con eles asi que para el era como se fora fillo único. O seu soño sempre fora compartir momentos con alguén que o escoitase, xa que a súa irmá non estivera presente e, agora que a ciencia o fascinaba, quería facelo realidade grazas a ela. Non sabía nin como nin cando o ía conseguir, nin moito menos de que maneira, pero se había algo que sabía ao cen por cen era que o lograría custase o que custase.
Eli comezou a cambiar. Chegou ao bacharelato e escolleu a súa paixón da infancia, esa curiosidade que nunca perdera. Era ela a que activaba as súas neuronas e as poñía a traballar sen descanso. Así comezou a converterse nunha persoa con propósito, sen saber aínda a onde o levaría ese camiño.
Co paso do tempo, Elías empezou a decatarse de que pensaba de forma diferente aos demais. Mentres algúns buscaban respostas rápidas, el sentíase cómodo dubidando e probando unha e outra vez. Non necesitaba entendelo todo á primeira; chegáballe con saber que cada pregunta o axudaba a avanzar un pouco máis.
No bacharelato comezou a traballar moitas veces só, probando pequenos experimentos que non sempre funcionaban. Algúns fracasaban, pero outros ensinábanlle que equivocarse tamén formaba parte da aprendizaxe. Así comprendeu que a ciencia non avanza de maneira perfecta, senón grazas a erros, intentos e decisións inesperadas.
Pouco a pouco, Eli foi desenvolvendo a súa propia maneira de investigar, xuntando a lóxica coa sensibilidade. Aínda non o sabía, pero esa forma de pensar sería moi importante no futuro. Algunhas das cousas que acabaría creando non xurdirían de plans exactos, senón de probas incompletas e fallos sen importancia aparente.
E sería precisamente esa forma imperfecta de facer ciencia a que, anos despois, o levaría a un descubrimento inesperado: que el se convertería en alguén que non só seguiría instrucións, senón que sería capaz de pensar por si mesmo.
Elías era un rapaz extravertido, algo sociable, pero cun grupo de amigos ínfimo e cos que a penas se relacionaba fóra do instituto. Tiña 13 anos, pero reflexionaba como un de 15; aínda así, non era capaz de reflectilo no seu expediente académico. Hai que dicir que esforzarse, esforzábase, pero o xusto e necesario para non repetir curso, debido en parte a que, de seis horas de clase, cinco e media pasábaas poñendo a proba as leis da gravidade, algo que realmente o apaixonaba.
A curiosidade de Elías comezou un día no que tivo que quedar limpando o instituto, un costume típico en Xapón. A el correspondeulle ese día limpar a aula dos maiores. Todo foi como en cada quenda de limpeza: comezou polas mesas, a continuación o chan e, por último, e como de costume, o encerado. Nel atopou fórmulas e máis fórmulas, con distintas letras e números, ás que intentaba darlles significado. Non entendía case nada, pero algo lle chamou a atención. Aquelas fórmulas non estaban escritas de calquera maneira: seguían unha orde, como se agochasen unha historia secreta.
Por curiosidade, Elías pasou o borrador moi amodo por unha esquina do encerado. Debaixo apareceu unha ecuación aínda máis complexa. Detívose. Por primeira vez, non quixo borrar. Quixo entender que podían chegar a agochar aquelas simples e enrevesadas fórmulas, difíciles de comprender. Sen darlle demasiada importancia, volveu á casa e comeu.
Unhas horas despois, tras durmir a sesta, veu a el un ruxerruxe interno que lle facía preguntarse que podían significar aqueles efes cun dous enriba ou eses puntos entre letras. El aínda non o sabía, pero dentro del acendera unha bombilla que non daba sinais de apagarse nunca.
Sen máis dilación, buscou en internet o significado dalgúns dos símbolos que vira. Non entendeu moito, pero cada resposta levábao a unha nova pregunta. Descubriu que a ciencia non era só memorizar contidos e botalos nunha folla de papel, senón intentar explicar o descoñecido. E iso envolvíao nun mundo paralelo ao seu.
Desde entón, Elías comezou a fixarse en todo con outros ollos. Preguntábase por que caían os obxectos, como aprendían as persoas e se unha máquina podería algún día pensar como un ser humano. Aquel encerado, que debía ser borrado por el, converteuse sen sabelo no inicio do seu camiño científico.
Eli, como o chamaban os coñecidos, tiña unha irmá maior que xa non vivía con eles asi que para el era como se fora fillo único. O seu soño sempre fora compartir momentos con alguén que o escoitase, xa que a súa irmá non estivera presente e, agora que a ciencia o fascinaba, quería facelo realidade grazas a ela. Non sabía nin como nin cando o ía conseguir, nin moito menos de que maneira, pero se había algo que sabía ao cen por cen era que o lograría custase o que custase.
Eli comezou a cambiar. Chegou ao bacharelato e escolleu a súa paixón da infancia, esa curiosidade que nunca perdera. Era ela a que activaba as súas neuronas e as poñía a traballar sen descanso. Así comezou a converterse nunha persoa con propósito, sen saber aínda a onde o levaría ese camiño.
Co paso do tempo, Elías empezou a decatarse de que pensaba de forma diferente aos demais. Mentres algúns buscaban respostas rápidas, el sentíase cómodo dubidando e probando unha e outra vez. Non necesitaba entendelo todo á primeira; chegáballe con saber que cada pregunta o axudaba a avanzar un pouco máis.
No bacharelato comezou a traballar moitas veces só, probando pequenos experimentos que non sempre funcionaban. Algúns fracasaban, pero outros ensinábanlle que equivocarse tamén formaba parte da aprendizaxe. Así comprendeu que a ciencia non avanza de maneira perfecta, senón grazas a erros, intentos e decisións inesperadas.
Pouco a pouco, Eli foi desenvolvendo a súa propia maneira de investigar, xuntando a lóxica coa sensibilidade. Aínda non o sabía, pero esa forma de pensar sería moi importante no futuro. Algunhas das cousas que acabaría creando non xurdirían de plans exactos, senón de probas incompletas e fallos sen importancia aparente.
E sería precisamente esa forma imperfecta de facer ciencia a que, anos despois, o levaría a un descubrimento inesperado: que el se convertería en alguén que non só seguiría instrucións, senón que sería capaz de pensar por si mesmo.