Omar, o neno cebú

O mar de area extendíase máis lonxe do que os seus pequenos ollos negros acadaban a mirar. Naquel momento a imaxe que tiña diante del era arrepiante. O vento, forte coma un furacán, sopraba erguendo remuíños de area que ameazaban con enterralo. Pechou os ollos para que a area non entrase neles e con tódalas súas forzas ergueuse, tiña que ver se o seu rabaño estaba ben. A tormenta chegara de ningures e de forma instintiva o pequeno Omar fixérase unha pelotiña no chan para protexerse. Mais con bágoas no corazón decatouse de que o seu pai xa non estaba alí para coidar dos cebús, a miúdo esquecíao e facía coma se nada cambiara. Hoxe el tería que ser un home, o home da familia, e protexelos. Colocou mellor o turbante que lle cubría cabeza, nariz e boca, como lle aprendera o seu pai, o mellor gandeiro trashumante de todo o deserto de Lompoul; e avanzou moi despaciño, pasiño a paso, firme, coas súas pernas de neno, aínda pequenas pero fortes, entrando na area e deixando un rastro de pegadas en forma de buratos. Sen poder ver claramente era difícil orientarse naquel labirinto de area e tardou máis do normal en atopalos pero de súpeto alí estaban, moi quedos, coas patas cravadas no chan e os ollos pechados, case aturando a respiración e facendo forza contra o vento.
“Están todos ben” agradeceu aliviado aos deuses. Pero, entón, reparou ao lonxe, un pequeno tenreiro, que chamaba desesperado à súa nai porque non se daba erguido. Omar botou a correr, esquecendo tódalas instruccións que lle deran e caeu directo ao chan. Sentiu como a súa boca enchíase de area e entraba ata os pumóns, impedíndolle respirar. Cada vez que tusía saía un pouco de area pero aínda máis area entraba na súa respiración. Sabía que non debía permanecer alí deitado pero tódalas súas forzas concentrábanse en respirar, non chegaba o aire. Folguexou e folguexou ata que esgotou as súas forzas e se esvaeceu.
Naïma estaba cada vez máis inqueda, non paraba de moverse no seu posto do mercado coma unha rapaza. Os outros pastores voltaran cos seus rabaños facía horas, cando viran chegar a tormenta, pero o seu bebé, o seu Omar, aínda non. Cada vez o deserto estendíase máis e máis, avanzaba coma unha besta famenta cubríndoo todo co seu manto de area, traendo consigo a morte, a falta de auga, a seca. E cada vez os gandeiros víanse forzados a levar os cebús máis lonxe, atravesando máis kilómetros do duro deserto, ata acadar os pastos de acacia. Pero non podían abandoar aquel lugar, a carne e o leite dos cebús non era suficiente para vivir e naquel lugar tiñan tamén as súas canoas coas que saír faenar e, aínda que o peixe tamén era cada vez máis difícil de pillar, ían afacéndose às dificultades.
Os pequenos Brahim e Aïcha non facían máis que berrar tirándolle da saia:
- Neene, neene (mamá, mamá), déixanos ir buscar Omar, déixanos ir, déixanos, déixanos.
Pero ela non era tan parva, agora xa era tarde para entrar no deserto, coa tormenta ninguén atoparía ao pequeno Omar, nin sequera aos grandes cebús. Só quedaba agardar. Agardar, qué opción tan dolorosa.
Dixérallo tantas veces! “Omar, só tes 12 anos”, e aínda que non llo dicía, non tiña corpo nin de 10... “Omar, é perigoso, os últimos anos hai cada vez menos auga e máis tormentas de area, non podes ir só”... “Omar, venderemos os cebús ata que sexas maior”... Pero Omar era teimudo, cacholán coma seu pai, e acabou convencéndoa de que aprendera ben e ninguén no pobo peuhl de Lompoul sabía coidar dos cebús mellor que él. E ata entón fixérao tan ben... Os animais estaban fermosos, cos seus papos ben cheos e as xibas ben erguidas, todos os homes notables da comunidade pasaran pola casa e dixéranlle que debía de estar ben orgullosa de cómo o pequeno se ocupaba da familia... E ela estivérao, moi orgullosa, pero agora, onde andaría o seu pequeno?
Agardar...
Agardar...
Anguria...
Cando horas máis tarde contou a historia aos seus irmáns, Omar dixo que non sabía canto tempo pasara inconsciente. Só que sentiu o bafo repetido de Brahman, o cebú macho máis grande do grupo, o preferido do seu pai, quitándolle a area de enriba e empurrándoo co morro para espertalo. Omar agarrou os cornos do imponente animal e éste axudouno a erguerse de inmediato, e así, cos grandes cornos do animal como caxato avanzou paseniño e chegou xusto a tempo de cinguir a cabeza do pequeno tenreiro cos seus brazos, e calmalo borboriñando nas súas orellas palabras de acougo na súa lingua materna, o pulaar. Alí ficaron xuntos durante quen sabe canto tempo máis, facendo forza contra a tormenta, o pequeno Omar e os seus queridos cebús.
  • Hits: 129