Unha voz na multitude

Os dedos dun bo músico lembran as notas que aprenderon e a súa orde na partitura, e mentres o músico durme poden tocala con total liberdade enriba do que sexa, como se quixeran poñer unha banda sonora ós seus soños. E iso pode pasar inda que el non escoite esa peza porque é imposible. Porque chegou o día en que sofre unha xordeira practicamente absoluta e non é quen de volver escoitala nunca máis. Chegados a este punto o único remedio son uns electrodos no cerebro que sexan capaces de transformar os sons do mundo en sinais eléctricas que poida entender ou, polo menos, intuír.
Todo percorrido ata ese día merece unha historia.
Iso de que os dedos teñen memoria seino porque pásalle ó músico co que durmo cada noite. Cando me abraza mentres durme podo sentir esas notas sobre o meu corpo e, as veces, ata recoñecer o que tocan de tanto como o escoitei naqueles anos de aprendizaxe, ensaios e actuacións nos que todo parecía alegre. Non podedes nin imaxinar a súa transformación cando subía ó escenario e quedaba iluminado pola música e polo talento. Non podía apartar os ollos del, como di a canción de Gloria Gaynor.
Foron días nos que tamén eu cantaba a todas horas. Sabía unha chea de cancións que escapaban sen pedirme permiso. Ata tiña algún que outro fan entre os veciños, que me aplaudían cando me botaba a cantar a pleno pulmón sen darme de conta. Agora, pasados os anos, dáme algo de vergoña lembralo, debían pensar que era unha tola. Pero naquel momento non me importaba, non podía evitalo porque non me cabía tanta felicidade, tanto optimismo e tanta paz dentro.
Mais as cousas mudan, e non sempre a mellor.
O meu músico enfermou. Operárono e todo saíu ben, só un pequeno problema postoperatorio, unha infección que trataron cun antibiótico. Deses que levan salvado tantas veces á humanidade. Mais ototóxico. O sanitario que o atendeu non deu lido o prospecto nin o seu historial clínico, pode que estivera demasiado canso ou con demasiado estres. Pero era un historial que ben puidera ter lido porque contiña unha historia inquietante. Só tiña que terse concentrado uns segundos en apenas un paragrafo: “o doente sofre síndrome de Meniere no ouvido dereito con xordeira progresiva, só conserva audición no ouvido esquerdo polo que se fai prioritaria a súa protección” escribira nel o otorrino que o tratara dende a adolescencia.
- Ola, bo día guapo! Marcho ó traballo - díxenlle unha maña ós poucos días daquel pinchado que cambiou as nosas vidas.
- Que?, que dis? – respondeu colléndome da man para non deixarme ir.
- Que marcho traballar, fíxoseme tarde con isto de darlle de comer o can, o gato, os paxaros... Xa saio da casa cansada despois de alimentar a tanto ser vivo– queixeime sorrindo. Pensei que non me entendera, cando teño presa falo moi rápido e aquel día quedara a durmir máis da conta, lémbrome moi ben.
- Non te escoito, non sei o que dis...
Vin medo nos seus ollos con pintiñas verde augamar, medo de verdade. A felicidade que lle descubrira a música sendo un raparigo rachou en anacos pequeniños que quedaron esparexidos pola cama e eu esquecinme de cantar porque xa non podía escoitarme.
Viñeron os días escuros das bágoas. E de buscar novas rutinas imposibles de atopar. Mercamos cascos para poder escoitar a tele cun volume moito máis alto do normal sen que nos odiaran os veciños, e máis tarde distintos audiófonos, pero a cada paso o silencio era un pouco máis profundo. Para acabar de empeorar as cousas, chegou a pandemia e, con ela, ás máscaras por todos lados, unha barreira imposible de salvar para aqueles que precisan ler os labios. A humanidade enteira preocupándose pola maldita enfermidade que asolaba o planeta e, entrementres, eu escoitando por el e el buscando cada día unha nova razón para poder vivir.
Xa pasou un tempo dende o implante coclear. Tivo que aprender a escoitar e entender as voces metálicas que parecen vir de ultratumba. Non pode distinguir quen lle fala e di que a música é un barullo insoportable. Unha vez lin que as neuronas do ouvido interno están aliñadas como as teclas dun piano e a estimulación con electrodos ven ser como tocar o piano cos puños. El adoita dicir que escoita como se o aporreara alguén con nocións básicas de música.
Pero esta historia non remata aquí. As nosas esperanzas agora están postas nun recuncho de Alemaña, nuns pequenos roedores xordos que escoitan o mundo en forma de impulsos de luz. Como se, no canto de a puñadas, esas neuronas se tocaran con largos dedos de pianista.
A fin desta historia chegará cando, un día calquera, volva distinguir a miña voz chamando por el no medio da multitude.
  • Hits: 69