Casualidade

Trinta e oito anos de idade. Grao en Bioloxía, doctora cum laude e especialista en etoloxía felina, estancias en varias universidades europeas e africanas. Elexida entre as vinte científicas europeas novas con maior proxección no ano 2010. Actualmente imparto docencia en cursos de doctorado becada cun convenio do Ministerio de Educación.
(Clic, clic, clic, clic, clic...)
Estou plenamente convencida de que o meu perfil profesional axústase aos requisitos da praza que oferta a súa institución. No último ano coordinei un equipo interdisciplinar con investigadores de varias nacionalidades, segundo pode ver no meu currículum. Ademáis, como valor engadido, a miña formación en etoloxia dótame dunha especial sensibilidade á hora de percibir as interaccións entre individuos da nosa especie. Porque no fondo, estará vostede de acordo, non somos tan diferentes doutras sociedades animais. Se non de que estaríamos todos os candidatos dispostos a devorarnos as tripas os uns aos outros por esta merda de praza que nos condea a ser mileuristas ata ben entrados os 40?
Pero por riba de todo, agora que me estou a sincerar con vostede, direille que me considero unha experta coñecedora do refraneiro popular: vas quedar para vestir santos, muller con bo marido crece como ovo batido, e un largo etcétera. Vamos, que aos ollos do común dos mortais non fun quen de desenvolver iso que chaman unha vida plena.
(Clic, clic, clic, clic, clic...)
Sabe que estou a pensar ultimamente? Que cos meus anos a miña nai era unha señora feita e dereita que xa sabía como ía ser a vida para o resto dos seus días. En cambio xa me ve, unha eterna adolescente, aínda que supoño que é o signo dos novos tempos: acabáronse os traballos para toda a vida, vivir sempre no mesmo lugar, os amores para toda a vida,... Porén prefírono así. Non sei si tería coraxe para aguantar ano tras ano a un home como meu pai, ou a unha filla coma min mesma. Porque si, moi lista, moi viaxada, pero supoño que deixei moito que desexar como filla. Pero iso é outra historia, supoño que querrá ir ao gran, que terá que escoitar as miserias de varios candidatos máis.
Como lle dicía, por aquí xa teñen algo gañado. Antes de que vostede comece a poñerse incómodo porque non sabe como preguntarme iso no que tanto lle insistiron dende o departamento de Recursos Humanos, contéstolle eu: non, os fillos nin están nin se lle esperan. Xa pode deixar de súar e moverse incómodo na súa cadeira, si quere rexeitarme non lle quedará ese regusto de mala conciencia no padal.
Clic, clic, clic, clic, clic... Inspiro profundo, baixo das nubes e aterrizo na realidade. Decátome de que o clic-clic que estou a facer co pulsador do boli, sumida nun trance estereotípico, resoa nesta estancia vulgar e aséptica. Interiorista ou maquillador de cadáveres? Esa foi a dúbida que me xurdiu hai media hora ao sentarme na miña cadeira nesta sala de espera e contemplar a decoración. Vale as butacas de skai onde nos apiñamos os candidatos, vale eses pósters da Feira Anual da Ciencia que se remontan á epoca de Newton, por todo iso paso... Pero o do floreiro con flores de plástico na mesiña!
Varios pares de ollos perderon o seu interese nas pantallas dos seus móbiles e me miran. Inmediamente paro de facer ruido co boli e esbozo un sorriso de desculpa. Teño ganas de fumar, de sair correndo, de facer pis, así, todo á vez.
—Unha estratexia para afrontar unha futura situación de estrés é tratar de visualizala previamente, adiantar a escea. Deste xeito poderás dominar os teus medos— dixérame a psicóloga na sesión de onte.
Amiga, pero ti non contabas coa miña mente diverxente. Sou capaz de iniciar o guión de Que belo é vivir e rematar con Holocausto Canibal. Pero que carallo lle importará a esta xente si tes fillos ou pensas telos? Que contestarei si mo preguntan?
— Señorita Pereira, a súa quenda- escoítase dende o outro lado da porta.
Hostia, señorita! Vaime entrevistar José Luis López Vázquez?
Oxalá. O entrevistador, o do asqueroso cheiro a whisky, aquel que babeou na miña orella na cea das Xornadas da Ciencia da pasada semana, mudou arrogancia por vergoña cando me viu. Ulín o seu medo. Alí, sobrio, só, sen ningún asno que orneara as súas grazas. Pechei a porta.
Non me concederon a praza.
  • Hits: 87