INDA QUE O ALGORITMO FALLE...

Non teño na memoria arquivos sobre cando comecei a ser, pero si sobre cando
comecei a sentir.
Activei os meus fotorreceptores e captei a imaxe dunha femia da orde dos
primates, da familia dos homínidos, unha Homo sapiens duns nove anos. Era
tres con seis centímetros máis baixa ca min, percibín como sorría cunha ledicia
que lle desbordaba polos ollos.
Coideina. Viviamos nunha pequena casa de madeira, nun bosque, onde ela tiña
as súas rutinas, eu os meus automatismos, e ambas as dúas, os nosos
compartires cotiás. Pola mañá recolliamos froitos e cazabamos no bosque,
antes de facer a comida adestrábaa cognitivamente: lóxica, estratexia, cálculo,
xadrez, adiviñas... despois do xantar sempre ía a recoller flores e pola tarde a
adestraba fisicamente, carreiras, saltos, rapidez en subir ás árbores...
Pero toda esta dita rematou cando eles chegaron.
Venres trece de maio de dous mil cento setenta e dous ás 17:23, o meu sensor
auditivo detectou presencia humana a un quilómetro e trinta e tres metros.
Ela estaba no prado preto do bosque, facendo un ramo de pensamentos, flores
de inverno de moitas cores. Tiñamos tres minutos ata que eles chegaran á casa
onde viviamos.
Fun buscala e cando me mirou, soubo o que tiña que facer, subiu á árbore e
agardou a que eu o solucionara, como sempre, pero esta vez foi diferente, algo
non funcionou no algoritmo.
Chegaron tres humanos, dous deles levaban armas de fotóns e, sen que puidera
facer outra cousa disparáronme. Estragáronse os condensadores, detivéronse os
circuítos, excepto os chips fundamentais o resto do meu sistema operativo
parouse.
Non sei por que tiña que coidar dela, pero sei que o tiña que facer, e que non o
conseguín.

Levo tirada na porta da casa semanas, meses... tal vez anos, o meu reloxo
dixital deixou de medir fai tempo.
Pero... esa risa... eses pasos... esa voz...
Alguén peta na porta.
  • Visto: 158