O derradeiro canto

Unha nova melodía soa na cabeza de Ángeles. Está na ventá, ollando cara ao mar. Gustaríalle saber se as baleas tamén poden compoñer as súas propias melodías, igual ca ela. Pensa que sería divertido escoitar os seus pensamentos. Vai cara á biblioteca, segura de que algún libro será capaz de resolver a súa dúbida.

A súa obsesión durou anos, anos como os que tardou en reunir as pezas necesarias e construír ela mesma o aparello que lle permitise traducir as ondas sonoras das baleas en palabras humanas.

O mecanismo debería funcionar, mais non estaba segura de todo. Ao fin e ao cabo, non era unha loucura? Non cría que os animais puidesen establecer os seus propios pensamentos elaborados, e menos uns parecidos aos dos humanos. Mais levaba toda a súa vida loitando por este proxecto e non se podía botar atrás agora, non podía perder a esperanza. Sempre soñou con que as baleas cantasen. Por que non podía satisfacer o desexo desa pequena Ángeles que aínda vivía no seu interior?

Colocou os cables e achegouse ao gran tanque onde había dúas baleas en catividade. Revisou unha última vez que todo estivese no seu lugar e accionou o botón que lle deu vida ao cacharro que tiña entre as mans. Segundo os seus cálculos, as ondas ultrasónicas deberían estar actuando xa. As luces comezaron a titilar e unhas letras apareceron na pantalla do ordenador. Proceso en marcha. “Si!”, berrou entusiasmada. Funcionaba!

A balea emitiu un son grave. Pasaron uns minutos ata que a pantalla se encheu de números e ecuacións, e o aparello comezou a soar. Ao principio, o son era moi débil, pero a intensidade comezou a subir. Era coma un berro. Non se parecía en nada ao que tiña en mente. A cabeza comezoulle a retumbar. Buscaba desesperadamente a maneira de apagar o instrumento, mais non había forma. Caeu ao chan, tirándoo lonxe de si, querendo desfacerse del. Cada vez soaba máis e máis alto, máis e máis intenso. Ata que de repente parou. As bágoas de desesperación asomaban xa nos ollos de Ángeles.

Levantouse. Achegouse ata o tanque e mirou as baleas cunha ollada de amargura, de decepción. O seu soño esnaquizara en mil anacos pola súa culpa. Levou as mans á cabeza, apartando o cabelo da cara. Respirou profundamente e tranquilizouse. Podía ser un erro. Podía volver a intentalo mañá. Mais a quen quería enganar, ela mesma sabía o que había. As baleas non cantaban.

Un zunido volveu a inundar o cuarto. Ángeles levantou a cabeza exaltada, temerosa de que os berros volvesen comezar. Unha especie de voz saía do aparello. “Encerradas? Así?” Achegouse ata el. Estaba no chan, baixo o cartel de “Dra. Alvariño”. Logo, rapidamente correu até situarse fronte o tanque, onde unha das baleas ficaba inqueda, ollándoa fixamente, cunha aparencia ameazadora. Perfecto, pensou, as baleas poden falar. Daba grazas de que non seguisen berrando. “Non tempo”. Ángeles volveu apartar o cabelo da cara. Adoitaba facelo cando se poñía nerviosa.

Non tempo para que? Para a súa vida? Estas especies podían vivir entre os setenta e os oitenta anos, e elas non pasaban de cincuenta. “Veñen.” Non entendía nada. Comezou a facerlles preguntas, de todos os tipos, mais non contestaron. O aparello apagouse e as baleas non parecían querer poñer da súa parte. Parecía todo unha ilusión. E se o era? E se non fora verdade? E se só o imaxinara, despois de todas as horas que pasara no laboratorio? Claro, debera ser iso. Ao fin e ao cabo, o invento non parecía funcionar e, cando emitira son, saíra un berro horripilante del, polo que tirara o cacharro polos aires, e, claro, rompera ao caer ao chan. Entón seguro todo eran imaxinacións súas. Como ían falar as baleas? A idea das melodías non era tan desatinada, mais isto? Isto era unha tolería.

Deixou as baleas no tanque, o invento enriba da mesa e regresou á súa casa, desanimada, sabendo que fracasara. Nada máis chegar colleu unha cunca de café e dirixiuse á venta, para mirar o mar, coma cando era pequena.

Non sabía se era o cansazo ou a loucura, pero viu unha morea de puntos achegarse polo horizonte. Baleas. Eran baleas. Semellaban coma as das películas, todas en manda e facendo pinchacarneiros. Viñan directas cara á costa. Sorriu. Que bonitas lle parecían, vistas así de lonxe. Dirixíronse lentamente ata un barco. Seguro que ían saudar aos navegantes. Levantábanse, saltaban e salpicaban auga. Salpicaban auga? A cola das baleas comezaron a golpear a proa do barco e, cando se quixo dar conta, ducias estaban a afundilo.

Pero que...?
  • Visto: 175