OS OCÉANOS TEÑEN VOZ

Aquel día había unha calor abafadiza. Ultreia apenas podía traballar. O seu esgotamento por mor do acoro non lle permitía gañarse a vida como ben sabía: tecendo a liñaceira que xacando levara o Mesías prometido do Novo Testamento. A balavento, o seu roxo e enguedellado cabelo comezou a moverse conforme o vento mareiro arrefecía o ambiente. A súa faciana pasou entón do máis inmenso acougo ao máis azorado sinal de inquedanza. Percatouse de que xa non podía seguir queda, como a súa irmá do Pórtico das Praterías, senón que debía bulir para loitar contra os inimigos da vida e da Nai Terra. Entón, sobe ao alto da Sombriza e toca unhas engaiolantes melodías desprendidas do ancestral e bélico corno.

Debemos saber que Ultreia era unha implacábel guerreira, ao estilo de Maroñas ou de Bandua, xa que ataba os seus adversarios ao toro dun elevadísimo piñeiro. Empurrada por unha inconmensurábel carraxe, mira unha última vez a infinda cova de San Vello e mergúllase morriñosa nas profundas e azulinas augas cercanas á Atalaia. Emerxen entón uns intensos pensamentos do máis fondo da súa alma: “Non podo tolerar que o fogar do meu benquerido Breogán sexa destruído por eses cans que gustan de chamarme a min ransoña e suíña, pero que en verdade ao único que consagran o seu tempo é a barnar e luxar as miñas belidas illas dos Farallóns”. Mentres pensa isto avanza inexorabelmente movendo os brazos e nadando do xeito máis garboso endexamais visto no mundo enteiro. Os seus brazos deben apartar unha substancia verdecente que lembra aos fertilizantes ricos en azote, elemento este, que o douto compañeiro celta Daniel Rutherford descubriu que se podía separar do ar. É inevitábel que daquela a súa cabeza dea na teima da desgraza que aquilo supón: “Arre demo bendito, estes tolos enchen isto de oucas a esgalla! Como sigamos así non haberá quen alente e os que andamos ao mar ou, simple e sinxelamente, somos do mar, imos desaparecer por completo”.

De súpeto, esta fermosa criatura topa cunha extravagante prenda que só os seres cunha visión tan desenvolvida como as Maruxainas poderían ver, camuflada como estaba naquela azulada masa de auga. Quen se introducise, crédeme ben, nesa prodixiosa mente que era a súa, atoparía reflexións do tipo: “Que parvos estes humanos: tapan a boca para non recibir a vinganza da enfermidade que eles sementan no planeta” ou “Aló che me van a lamprea da Carme e mais o rapante do Brandán como traguen esa lixosa máscara”. Xa entón estaba alcanzando a terra e para cando chega ao escenario de loita, atopa homes adobiados con moi xeitosos e careiros ternos a falar entre si con sorrisos incluídos. “Coitados do diaño”, chega a razoar, por moi contraditorio que vos poida soar. No seu impenetrábel interior asoman dúbidas e acorda unha colosal tormenta de preguntas -un tanto irónico nun ser que adoita acometer feridoras desgrazas arredor do escorregadizo e hipnótico escenario que xeran as máis enxebres tempestades da nosa costa-. “Fágoo, si ou non? Cómpre chegar ata tal punto? É tan danada esta, á vista está, cínica civilización?”. Coma un lóstrego que empuxa as antergas lembranzas do lóbulo temporal ao frontal grazas ás non moi poéticas ondas Theta, vénlle á memoria a única persoa que lle merece compaixón, dicíndolle a ela de meniña: “Non te amola! Unha insubornábel coma ti ben merece ser retratada na bandeira da nosa Nación! Logo non te lembras de cando, nunha manifestación do teu rabudo carácter, me dixeches aquilo de denantes morta ca escrava, en referencia a que non che daba a gana de admitir a túa derrota na estornela, pillabana? Pois esa túa natureza lizgaira e arteira foime unha fonte de inspiración, polo que semella”. Xa que logo, e unha vez que ficou convencida do seu obxectivo supremo, decide empezar o seu conxuro. Empeza botando un mal de ollo ao testán que nega o problema da destrución do seu hábitat. Logo, enfeitiza ao covarde que non se enfrontou ao toleirán anterior. Unha vez rematado isto, empeza a cantar:

Abandonastes a crenza da auga
como entrada ao máis aló,
destruístes os castros
e destes as costas ao mar,
esquecestes a vosa orixe matriarcal.
Ai lalelo, ai lalalo!

Cada nova verba adormece aos presentes. O curioso corno inherente á Maruxaina emite un rouco son. O día acábase. Os seres humanos morren. O derradeiro raio de luz do tenue luscofusco ilumina unha pedra da capela do Patrocinio de Rianxiño: nela hai unha serea, que chora pola destrución da humanidade, pero que coas súas bágoas limpa o mar dos ciscallos producidos polas persoas. Os mexillóns de onda Cervo respiran calmados: agora non se envelenarán cada vez que filtren auga. Navia, deusa acuática castrexa, sentencia: “Exactamente, Castelao, denantes mortos que escravos, escravos do inmobilismo”.
  • Visto: 344