A ribeira do Mexillón

O río descende gracioso. A auga fai cabriolas entre as súas pedras facendo arcos da vella cos raios que caen do Sol. É verán. Fai calor. Moita calor. É un deses días nos que as moscas andan parvas e voan sen rumbo. Á súa beira, Manuel camiña agarrado a un bastón. Vai amodo, tratando de mover as vellas engranaxes do seu corpo oxidado, sen activar a dor reumática. Leva unha gran bolsa chea de vermes marróns con cheiro a patacas.

Cada pouco, Manuel mira atrás. Non quere que ningún moinante da aldea cheire o que vai facer hoxe. Como cada 4 de xullo senta nun antigo pasante do río, ben agochado por dous salgueiros senlleiros, e alí sumerxe os pés na auga fría. A corrente faille cóxegas e a escuma danza cas súas dedas creando unha melodía que trascende a superficie. As novas notas érguense sobre el e crean unha canción doutros tempos máis vellos. Todo soa familiar, pero tamén cheira a despedida.

Logo de horas agardando, a corrente cambia de tendencia. Remonta río arriba. Sombras saen dos seus agochos para aproveitar a nova orde cinética. Cada vez son máis. Rozan os seus pés. Danzan ao seu redor. E Manuel sorrí. Faino canso, pero feliz, realmente feliz. O seu corazón latexa máis forte e novos raios de Sol alumean salmóns, milleiros de salmóns saltando sobre o pasante.

Este é o meu último servizo, amigos - Suspira Manuel cunha voz gastada polos anos.

O vello baleira a bolsa de vermes no río, xusto onde a corrente danza cos seus pés. En segundos sente como as escamas dos salmóns rozan coa súa pel enrugada e enche o peito satisfeito. Os seus pulmóns chirrían un pouco e o corazón salta, ameazando con parar. Parando. Baixo el, na coreografía escumosa de vermes e salmóns, unhas pequenas pingas despréndense das branquias dos peixes. Milleiros de xuvenís de mexillóns de río abandonan o seu fogar no salmón para facer do río o seu novo lugar.

Manuel xa non ten forzas. Sen pulso, cae. Mergúllase entre os salmóns e os mexillóns. Baixo a auga ve a metamorfose das larvas do mexillón, o seu neto dixéralle que se chamaban gloquidios. Alí, só alí, o seu complexo proceso de cambio é rápido. Deixan de ser parásitos para ser unha parte máis do río.

Ao seu lado, a figura dunha muller materialízase coa escuma do movemento dos peixes. MIrao enteiro e el apértaa con forza. Ela non fala, pero no seu abrazo sente todas as palabras do mundo. Vese a el de neno caendo ao río, afogando, afundindo. Alí, onde todo era escuro, a esperanza residía no reflexo da Lúa nas escamas dun salmón. Foi chegar a luz e unha muller alzouno da auga para vivir… ata hoxe.

Feliz co abrazo do río, Manuel déixase diluir. A agua do seu corpo percorre todas as súas células facendo delas hidróxeno e osíxeno ata desaparecer por completo na corrente. Os salmóns continúan nadando río arriba, algúns levan pequenos gloquidios nas branquías, e Manuel finalmente deixa que toda a dor da vida se fíltre nos novos mexillóns que crecen no río. Agora, os seus últimos guardiáns.
  • Visto: 105