Lúa Negra

O espazo e o tempo, pregados sobre a Lúa, concibiron un vórtice mortal. Unha fenda ecuatorial erixiuse en desdentada boca selenita e comezou a devorar o satélite desde dentro. Cráteres, chairas e canóns pregábanse sobre si mesmos, coma ripios de materia que morrían cun fundido a negro. Foron poucos minutos, unha leve curtametraxe primitiva que recordaba de modo tráxico aos irmáns Lumière. Coma se o mesmo Méliès se erguese da tumba para rematar o traballo empezado había cen anos.

Dende a Terra non se oía nada. Os trescentos mil quilómetros de baleiro amordazaban o suceso, pero a fase chea do Sol, poñía sobre o desastre o maior dos focos posibles. Espectáculo e incerteza devalaron a pánico on-the-rocks e unha abominable onda expansiva foi correndo nas mentes da humanidade.

E cando a Lúa desapareceu, non pasou nada.

A catastrófica predición de mareas mortas quedou en ren. Puntualmente seguía a producirse ese diario milagre que, cada seis horas, atrasaba un pouco. Terremotos cero, volcáns calados e reflexivos, mares igual ca mares, e nubes pasaxeiras coma pálidos camiñantes de auga e gas. A vida pasaba e facíase mirar.

E a Lúa seguía alí, clamaba en rezo electromagnético a radio mundial. Escura, poderosa e diminuta. Infimo burato sen brillo que roubaba tempo ao espazo. Arrebatando luz ao Sol e esplendor á noite. Miseria infinda. Resto negro do naufraxio do noso amor.
  • Visto: 251