A estrutura molecular do xeo dun transformador

A neve leva caendo gorda varios días. A montaña descende branca e as copas dos piñeiros enarboran o sendeiro entre tremores de pesada tensión. A aldea, gris e fría, mantense apagada baixo os lumes do fogar, está silente, durmida na rutina do duro inverno da montaña. As casas apréixanse ao redor da capela do centro do plano urbano, e no interior dos tellados de lousa a xente aférrase entre apertas e vacas ao pouco calor que da a madeira nova de eucalipto en combustión.

Lois, embozado no seu abrigo largo, e coa cara cuberta por unha barba de varios meses sae da casa en silencio. Os seus fillos pequenos o ven saír como unha sombra derrubados polo sono, e a súa muller santiguase en silencio. Sube polo sendeiro aproveitando que o ceo está despexado deixando atrás a aldea e afundindo os seus pés entre a neve acumulada, o seu corpo pesa, e a caixa de ferramentas que leva baixo a man non axuda nada. Camiño arriba enfila directo ao transformador de alta tensión.

Lonxe da altura e da montaña, o frío aínda non é tan cruel. A neve non solidifica e o sal derrete o xeo. Alí, entre os fogares de formigón, a xente mira as televisións coa esperanza posta nos homes do tempo. Están seguros que o inverno non pode ser tan frío e tan largo, pero as evidencias van por outro lado. Os que saben disto, avisan que non parece que vaia a rematar, e os que antes eran escépticos de sofá reflexionan arrepentidos pola falta de prevención. Mentres, nos pequenos habitáculos das universidades as persoas afánanse en descifrar a estrutura molecular do xeo.

Lois apura a súa subida, e o transformador continúa sen transformar a electricidade. Unha choiva xeada en forma de po de diamante entra ao interior da maquinaria colonizandoa como virus nun organismo vivo. Os cristais de xeo máis diminutos, con esas formas de prismas hexagonais que namoraron a aquel investigador xaponés de nome Nakaya, colonizan o ferro dos devanadores do circuíto. Pesan, e ese xeo que a microscopio parece unha pílula termina por tirar as pezas de metal, matando con elas ao transformador. A electricidade termina o seu movemento e o campo electromagnético desaparece, como a luz e a calefacción na aldea de Lois.

Lois forza a cerradura do transformador. Ábreo coa noite murmurando as súas costas e a maldición curta que articulan os seus beizos non chega a sonar. A súa cara reflíctese nos devanadores conxelados, e parece que os cristais hexagonais de superficie lisa e suave expoñen a súa barba para rir dela. Observa o circuíto, pensa nos seus fillos adurmiñados co frío, e afunde o fío da navalla na súa pel. O seu sangue ferve e cae sobre o aceiro dos devanadores.

A estrutura do xeo comeza a cambiar bruscamente. O sangue quente derrete algunhas das súas capas. As moléculas de vapor fanse un oco entre os chanzos conxelados e o cristal medra rapidamente. Lois non entende, e aperta o puño para que a cascada de sangue sexa máis forte, e tamén máis quente. O xeo, que nese momento sufriu o que os científicos que investigan nos habitáculos das universidades chaman unha transición topolóxica, afronta o novo regueiro de sangue cunha superficie lisa, ordenada e vermella. A sangue continúa caendo. Cada vez máis forte. Finalmente derrete, desaparecendo.

Lois colle os devanadores e os mete entre os calzóns para que sequen coa calor. O po de diamante segue a caer e a súa barba conxélase coas mesmas formas que tiñan as pezas de ferro do transformador. Acurutado ao lado da maquinaria inerte, Lois espera mentres o seu fillo máis pequeno soña coa sombra do seu pai saíndo pola porta. A súa man sangra, os devanadores secan, e o seu corpo termina por ser un museo de prismas hexagonais, silentes, como todo. O frío chega antes a montaña que ao formigón.
  • Visto: 189

ESCOLA D'ESCRIPTURA

EUSKAL ETXEA

AEELG

EDITORIAL GALAXIA

METODE

INVESTIGACIÓN Y CIENCIA

EL HUYAR

AELC

BIBLIOTEQUES DE BARCELONA

ESCUELA DE ESCRITORES

ESCUELA DE ESCRITORES

IDATZEN

EFERVESCENCIA