M.A.T.T. MENT DE METALL

Any 2350. El personal del laboratori arriba com de costum abans la posta de sol. Jo, en Matt, els espero dintre de l’edifici, ple d’energia, per començar el dia. Per la finestra distingeixo els cotxes voladors, els habitatges flotants, les bombolles de protecció de la ciutat i les persones amb aspecte trist i desanimat. Treballo com a científic i programador al laboratori TecnoSad. Juntament amb sis companys, estem programant una màquina per poder viatjar en el temps, una missió que sembla impossible, però que intentarem aconseguir aviat. Dos d’ells són els meus pares i vam criar-me d’ençà que vaig néixer.
La jornada transcorre com sempre. Vuit hores de treball amb un descans de mitja hora intercalat. Les visites guiades al laboratori estan permeses. Ciutadans d’arreu s’apropen a veure les màquines en les quals treballem, però no estan autoritzats a parlar amb nosaltres. Malgrat això, crec que es fixen massa en mi. Sempre em miren aclaparats i sorpresos. Hipotetitzo que la meva altura és la causant, ja que mesuro uns dos metres.
Després de treballar, vaig a la cafeteria, fet que per a mi ja és una rutina. Tinc absolutament prohibit menjar cap aliment que no sigui ric en hidrats de carboni. En efecte, la meva dieta es basa en aquest component. No obstant això, sempre he tingut curiositat en tastar la fruita o la carn. Ningú m’explica perquè no em deixen.
A la tarda, passo el temps a la biblioteca de les instal·lacions. En ella trobo milers de llibres de l’àmbit cientificotecnològic. Personalment, els físics i matemàtics són els que més m’agraden. Quan m’interessa algun títol, escanejo amb el dit el seu codi i ja el tinc a la ment per poder llegir-lo. Tot funciona mitjançant números i fórmules en l’actualitat. Les lletres fa anys que han desaparegut i s’utilitzen només en noms propis. Aquest nou llenguatge permet que tots els habitants de la Terra s’entenguin entre ells.
Començo a llegir un exemplar de Steven Hooves, un físic especialitzat en l’estudi de la biofísica quàntica als aliments. El meu objectiu és trobar la resposta al dubte sobre la meva dieta. Ja ho he intentat en cent exemplars i cap ha resultat en èxit. Aquest sembla que tampoc… De sobte, s’apropa la meva mare i em pregunta si ja he menjat els àpats corresponents. Em mira a la cara i comença a plorar. No entenc la raó. Ella només s’excusa i marxa ràpidament.
La nit arriba i tot el personal se'n va a casa. Aquest cop, els acomiadaments habituals són massa tristos. Quasi tothom em mira amb compassió. Com ja he comentat, sóc l’únic que dorm al laboratori. Des de petit, em van nomenar encarregat de seguretat nocturn. Tot i això, la meva feina és fàcil, ja que les càmeres automàtiques 10.3 fan quasi tot el treball. Si detecten algun individu estrany, m’avisen i em desperten. Jo només valoro la situació i decideixo si cal o no trucar els serveis d’emergència. Mai he sortit a l’exterior, ho tinc prohibit. Tampoc tinc curiositat, ja que tot el meu món està dintre l’edifici.
Em dirigeixo a l’habitació on dormo, però tots els dubtes d’aquell dia no em deixen clapar els ulls. M’aixeco decidit a trobar respostes. L’únic despatx on no puc entrar és el 3.22, ja que m’han comentat que la radiació dintre és suficient per matar-me en dos minuts, fins i tot amb protecció. Utilitzo un robot amb control a llarga distància per entrar. Amb la seva càmera puc veure el que hi ha dintre. Només hi ha una espècie de màquina d’emmagatzematge apagada. Faig que el robot l’escanegi i observo els arxius que hi conté. Només hi ha un, i es titula “M.A.T.T. 9.9.9.3.1.”. Sense dubtar-ho, entro dintre i m’apareix un document amb més de 10.000 caràcters. En ell, s’explica com transformar ATP en energia elèctrica, com dissenyar un cervell amb metalls lleugers o com realitzar aparells i sistemes funcionals a partir de peces electròniques. A més també s’inclou el funcionament, les parts, les condicions de vida i els controls del robot… M.A.T.T.? En un principi, em quedo sense paraules, però immediatament, començo a entendre tot. En l’última pàgina hi ha un document firmat on s’escriu: “Demà, 13 de juny del 2350, M.A.T.T. deixarà de ser operatiu. Desconnexió necessària per projecte fallit”. Bocabadat, deixo anar el control del robot sense moure’m.
Actualment, són les 23:50. En qualsevol moment em desconnectaran i em convertiré en un grapat de brossa electrònica. Tot i això, vull que no només es recordin informes sobre mi, sinó també els meus sentiments i pensaments. Necessito que tothom entengui que un robot pot ser una persona.
  • Hits: 222

Omar, o neno cebú

O mar de area extendíase máis lonxe do que os seus pequenos ollos negros acadaban a mirar. Naquel momento a imaxe que tiña diante del era arrepiante. O vento, forte coma un furacán, sopraba erguendo remuíños de area que ameazaban con enterralo. Pechou os ollos para que a area non entrase neles e con tódalas súas forzas ergueuse, tiña que ver se o seu rabaño estaba ben. A tormenta chegara de ningures e de forma instintiva o pequeno Omar fixérase unha pelotiña no chan para protexerse. Mais con bágoas no corazón decatouse de que o seu pai xa non estaba alí para coidar dos cebús, a miúdo esquecíao e facía coma se nada cambiara. Hoxe el tería que ser un home, o home da familia, e protexelos. Colocou mellor o turbante que lle cubría cabeza, nariz e boca, como lle aprendera o seu pai, o mellor gandeiro trashumante de todo o deserto de Lompoul; e avanzou moi despaciño, pasiño a paso, firme, coas súas pernas de neno, aínda pequenas pero fortes, entrando na area e deixando un rastro de pegadas en forma de buratos. Sen poder ver claramente era difícil orientarse naquel labirinto de area e tardou máis do normal en atopalos pero de súpeto alí estaban, moi quedos, coas patas cravadas no chan e os ollos pechados, case aturando a respiración e facendo forza contra o vento.
“Están todos ben” agradeceu aliviado aos deuses. Pero, entón, reparou ao lonxe, un pequeno tenreiro, que chamaba desesperado à súa nai porque non se daba erguido. Omar botou a correr, esquecendo tódalas instruccións que lle deran e caeu directo ao chan. Sentiu como a súa boca enchíase de area e entraba ata os pumóns, impedíndolle respirar. Cada vez que tusía saía un pouco de area pero aínda máis area entraba na súa respiración. Sabía que non debía permanecer alí deitado pero tódalas súas forzas concentrábanse en respirar, non chegaba o aire. Folguexou e folguexou ata que esgotou as súas forzas e se esvaeceu.
Naïma estaba cada vez máis inqueda, non paraba de moverse no seu posto do mercado coma unha rapaza. Os outros pastores voltaran cos seus rabaños facía horas, cando viran chegar a tormenta, pero o seu bebé, o seu Omar, aínda non. Cada vez o deserto estendíase máis e máis, avanzaba coma unha besta famenta cubríndoo todo co seu manto de area, traendo consigo a morte, a falta de auga, a seca. E cada vez os gandeiros víanse forzados a levar os cebús máis lonxe, atravesando máis kilómetros do duro deserto, ata acadar os pastos de acacia. Pero non podían abandoar aquel lugar, a carne e o leite dos cebús non era suficiente para vivir e naquel lugar tiñan tamén as súas canoas coas que saír faenar e, aínda que o peixe tamén era cada vez máis difícil de pillar, ían afacéndose às dificultades.
Os pequenos Brahim e Aïcha non facían máis que berrar tirándolle da saia:
- Neene, neene (mamá, mamá), déixanos ir buscar Omar, déixanos ir, déixanos, déixanos.
Pero ela non era tan parva, agora xa era tarde para entrar no deserto, coa tormenta ninguén atoparía ao pequeno Omar, nin sequera aos grandes cebús. Só quedaba agardar. Agardar, qué opción tan dolorosa.
Dixérallo tantas veces! “Omar, só tes 12 anos”, e aínda que non llo dicía, non tiña corpo nin de 10... “Omar, é perigoso, os últimos anos hai cada vez menos auga e máis tormentas de area, non podes ir só”... “Omar, venderemos os cebús ata que sexas maior”... Pero Omar era teimudo, cacholán coma seu pai, e acabou convencéndoa de que aprendera ben e ninguén no pobo peuhl de Lompoul sabía coidar dos cebús mellor que él. E ata entón fixérao tan ben... Os animais estaban fermosos, cos seus papos ben cheos e as xibas ben erguidas, todos os homes notables da comunidade pasaran pola casa e dixéranlle que debía de estar ben orgullosa de cómo o pequeno se ocupaba da familia... E ela estivérao, moi orgullosa, pero agora, onde andaría o seu pequeno?
Agardar...
Agardar...
Anguria...
Cando horas máis tarde contou a historia aos seus irmáns, Omar dixo que non sabía canto tempo pasara inconsciente. Só que sentiu o bafo repetido de Brahman, o cebú macho máis grande do grupo, o preferido do seu pai, quitándolle a area de enriba e empurrándoo co morro para espertalo. Omar agarrou os cornos do imponente animal e éste axudouno a erguerse de inmediato, e así, cos grandes cornos do animal como caxato avanzou paseniño e chegou xusto a tempo de cinguir a cabeza do pequeno tenreiro cos seus brazos, e calmalo borboriñando nas súas orellas palabras de acougo na súa lingua materna, o pulaar. Alí ficaron xuntos durante quen sabe canto tempo máis, facendo forza contra a tormenta, o pequeno Omar e os seus queridos cebús.
  • Hits: 128

Lúa Negra

O espazo e o tempo, pregados sobre a Lúa, concibiron un vórtice mortal. Unha fenda ecuatorial erixiuse en desdentada boca selenita e comezou a devorar o satélite desde dentro. Cráteres, chairas e canóns pregábanse sobre si mesmos, coma ripios de materia que morrían cun fundido a negro. Foron poucos minutos, unha leve curtametraxe primitiva que recordaba de modo tráxico aos irmáns Lumière. Coma se o mesmo Méliès se erguese da tumba para rematar o traballo empezado había cen anos.

Dende a Terra non se oía nada. Os trescentos mil quilómetros de baleiro amordazaban o suceso, pero a fase chea do Sol, poñía sobre o desastre o maior dos focos posibles. Espectáculo e incerteza devalaron a pánico on-the-rocks e unha abominable onda expansiva foi correndo nas mentes da humanidade.

E cando a Lúa desapareceu, non pasou nada.

A catastrófica predición de mareas mortas quedou en ren. Puntualmente seguía a producirse ese diario milagre que, cada seis horas, atrasaba un pouco. Terremotos cero, volcáns calados e reflexivos, mares igual ca mares, e nubes pasaxeiras coma pálidos camiñantes de auga e gas. A vida pasaba e facíase mirar.

E a Lúa seguía alí, clamaba en rezo electromagnético a radio mundial. Escura, poderosa e diminuta. Infimo burato sen brillo que roubaba tempo ao espazo. Arrebatando luz ao Sol e esplendor á noite. Miseria infinda. Resto negro do naufraxio do noso amor.
  • Hits: 249

Memorias

Cheguei á entrada do edificio. O escáner recoñeceu a miña cara e deixoume pasar ao interior. Pequenas máquinas colleron o meu maletín e a miña chaqueta e dirixíronse cara ao despacho. Miraba abraiado o que me rodeaba, todo era novo para min.
Non estaba acostumado a escribir dende unha mesa electrónica, nin sequera a escribir dende unha oficina. Antes adoitaba a facelo ao aire libre, ou mesmo no xardín da miña casa, mais agora as cousas cambiaran. Sería de parvos non utilizar a tecnoloxía que nos estaba brindando o Estado. Era algo totalmente innovador.
Sentei nunha cadeira preto do escritorio e intentei poñer en marcha as instrucións que me deran. Unha man apoiada na mesa e a outra premendo na tempa. Deste xeito, todo o que eu pensara trasladaríase a un documento do ordenador. Isto era grazas ao chip que se nos implantou á poboación unha vez o novo presidente subiu ao poder. Ninguén puido negarse. Quizais foi a mellor decisión. Agora todo depende da tecnoloxía.
Intentei comezar a escribir. Concentreime na leve idea que tiña do inicio e intentei plasmala no ordenador. Abrín os ollos, mais o que estaba escrito non era o que eu pensara. Estaba moito mellor narrado, parecía un relato propio dun escritor veterano. Deille a eliminar e volvín sentar na cadeira. Esa non era a historia que quería.
Repetín o proceso, mais outra vez volveu a aparecer no ordenador algo no que eu non pensara. Parecía escrito para ter éxito, mais non deixaba de ser algo que eu non fixera. Levanteime enfadado e berreille ao trasto novo. Por que non podía funcionar ben? A única reposta do aparello foi unha carpeta. Quedei aparvado mirando a pantalla. Era unha carpeta co meu nome.
Tiña medo de abrila, pero a tentación podía comigo. Un centenar de novas carpetas espraiáronse pola pantalla. O que me gustaba, o que lía, a miña festa de aniversario, os meus gustos… Todos os meus datos estaban recollidos nuns poucos píxeles. Fun abrindo carpetas pouco a pouco. Incluso a tecnoloxía sabía máis de min que eu mesmo. Era incrible o custo que pagaría calquera empresa por ter toda esa información, se é que non dispoñían dela xa.
Abrín unha carpeta que estaba agochada dentro doutra. Best seller. Contiña varios documentos que fun lendo minuciosamente. Supoñíase que esas ían ser as próximas supervendas do mercado. E ían levar o meu nome.
Unha carraxe incontrolable xurdiu dende o meu interior. Intentei borrar todas esas carpetas, toda esa información, toda esa bazofia, mais foi en van. Por máis que quixese non desaparecían. Se pasaba isto conmigo o máis probable era que tamén sucedera co resto da xente. Xa non eramos donos nin de nós mesmos. Pertenciamos ao Goberno.
O meu orgullo estaba tocado. O futuro estaba xa elixido. Ía ser un escritor de moita sona, con palabras que non eran as miñas. Eu non quería iso. Non era xusto. Nin todo o diñeiro que puidese gañar ía facer que me sentise ben, que me conformase co que me tocaba.
Sentei na cadeira e meditei. Canta xente agora mesmo estaba nas súas casas, vendo o televisor, ceando, xogando cos seus fillos e fillas, sen saber que realmente todo o que puidesen imaxinar estaba gardado en carpetas, que realmente todos os seus segredos non eran máis que caracteres dun documento. Tiñan que sabelo, debían de ser conscientes da súa situación.
Eu era o único que a estas alturas podía facer algo. Non cría que ninguén máis deste edificio estivese pola labor de cambialo todo. O máis probable é que non se decatasen e, se alguén o fixera estou seguro de que preferiría os cartos e o éxito antes que facer o correcto. En verdade non sei porque eu non me podía conformar con iso. Tiña a vida gañada, mais seguía sen ser xusto, e as cousas así non funcionan. Detrás dun mundo tan bonito ten que haber unha treboada, e neste caso era a tecnoloxía. Se me deixaba controlar por ela, chegaría un momento no que me dominaría por completo, e en consecuencia o Goberno tamén. Eran eles os que estaban detrás de todo isto. Eran eles os que querían controlar a toda a poboación.
O único que me preocupaba era o chip. Non sabía como desfacerme del sen acabar coa miña vida, non sabía cal era o seu alcance, mais mentres a tecnoloxía non estivese da miña parte non me quedaba outra que empezar polo máis sinxelo. Collín un bolígrafo e un papel e escribín o que realmente quería. A miña propia historia, as miñas palabras, a miña vida. O mundo ía coñecer o novo plan do sistema. O mundo ía saber por fin que se non nos uníamos contra eles non teriamos nada que facer.
  • Hits: 234