Ciencia é un substantivo (feminino)

– Non o podo crer… En serio me estás prohibindo estudar aquilo que máis me apaixona, que me fai feliz? –díxome cunha mirada acendida por un lume de rabia e frustración–. Non quero estudar medicina por unha parvada de nena pequena, quero ser médica por vocación. E conseguireino. Con ou sen o teu apoio, loitarei. –Vin como as súas pupilas afogaban nun mar de dor.– Es moi machista, papá! Oxalá algún día te deas conta de que as mulleres non estorban en ningures, nin na ciencia nin nas letras. Deberías estar máis agradecido. Agradecerlle a mamá, á avoa, a tódalas mulleres o que fan e fixeron por nós. Estou farta de que penses que son menos apta ca meu irmán, farta da túa misoxinia. A muller non é peor química, matemática ou astrónoma ca o home. Non serei peor médica, e demostrareicho.
Marchou. Nese mesmo momento colleu a porta e foise. Pensei que sería temporal, uns días. Unha semana? Non aguantaría moito máis. Machismo? Misoxinia? Eu non son así. Só quería o mellor para ela. É a miña filla...
Sabela ía en serio. Marchara de verdade, para conseguir o que se propuxera. O que ninguén esperaba foi o que aconteceu despois. Pura casualidade. Ou talvez non.
A apocalipse comezou cando bateu a porta por vez derradeira. Reporteiros e xornalistas de todo o mundo escandalizados, políticos na procura de solucións, secretarios recompilando datos: todo desaparecera.
Toda a información que, ao longo da Historia, se fora recollendo nos libros. O saber enciclopédico. Teorías, fórmulas matemáticas. A nosa sabedoría. Ensaios químicos, a física que explica o funcionamento do Universo... Todo o coñecemento. Todo.
Pero só desapareceu o que no seu momento foi asinado por unha muller. Só desapareceu o que descubriron elas. Non sería para tanto.
Dende as primeiras matemáticas e coñecementos físicos e astronómicos de Hipatia de Aleixandría ata a radioactividade de Curie. Sen a estrutura de dobre hélice de Rosalind Franklin, desapareceu todo o de Watson e Crick?
Ada Lovelace, primeira programadora. Onde están tódolos ordenadores? Lise Meitner e a súa fisión nuclear. Para que queriamos a bomba atómica? Se non fose Germain, sería outro o que promulgase a teoría da elasticidade. Entenderiamos o Universo sen o teorema de Noether? Seguro que si, ata chegamos ao espazo. Sería o mesmo sen a traxectoria parabólica de Katherine Johnson?
Desapareceron tamén as secuencias xenéticas de Barbara McClintock. O ADN polimerase de Margarita Salas, tamén desaparecido. Como estudarán os oncólogos sen ampliar as poboacións de células e tumores? A radiosinal de Jocelyn Bell, a difracción de raios X de Dorothy Crowfoot. O núcleo de Inge Lehmann, o ictiosauro de Mary Anning...
Os teléfonos móbiles tamén deixaron de funcionar. Sen o espectro ensanchado de Hedy Lamarr tan só nos quedaban os seus filmes.
E espertei. Espertei deste pesadelo entubado da cabeza aos pés. Estaba nun cuarto branco, rodeado de enfermeiras.
–Sabela! –berrei coa esperanza de que aparecese–. Ten que estudar medicina, eu non son quen de impedirllo. Onde estou? Necesito falar coa miña filla!
–Cálmese, tranquilo –díxome unha doutora–. Está na Unidade de Coidados Intensivos. Conseguiuno, a súa filla conseguiuno. –Mirou para min, co sorriso de sempre–. Papá.
  • Visites: 180

ESCOLA D'ESCRIPTURA

EUSKAL ETXEA

AEELG

EDITORIAL GALAXIA

METODE

INVESTIGACIÓN Y CIENCIA

EL HUYAR

AELC

BIBLIOTEQUES DE BARCELONA

ESCUELA DE ESCRITORES

ESCUELA DE ESCRITORES

IDATZEN