Mensaxe do Sistema.

Mensaxe do Sistema.



Levaba toda a vida diante dun ordenador. Lara pasaba alí a maior parte do seu tempo, vagando por paisaxes medio “pixelizadas” que para ela eran normais. Relacionábase coas persoas que estaban ao outro lado coma se as tivese diante fisicamente, sen botar de menos para nada a súa auténtica presenza. Non era raro que esquecera o propio corpo, e só as necesidades fisiolóxicas máis inaprazables, a fame ou sede atroces, a facían darse conta de que o seu ser residía dentro dun ente biolóxico.

Ao principio tiña o rato, o teclado, o monitor e os auriculares. Pero a tecnoloxía avanzou velozmente, e as formas de relacionarse coa máquina fóronse volvendo cada vez máis directas, complexas e instintivas. Entrada táctil, manexo só coa mirada, implantes cibernéticos... Para mediados do século XXI, os nano-robots que circulaban polo seu cerebro xa a conectaban sen fíos coa computadora, e máis alá: coa propia Rede. Daquela abriuse un novo mundo de posibilidades. A súa intelixencia ampliouse coa axuda das máquinas, e a maior parte da información que recibía xa non lle chegaba a través dos sentidos, senón que era o Sistema o que enviaba bits e máis bits directamente ao soporte lóxico da súa mente. Ao mesmo tempo, o universo virtual medrou exponencialmente, tanto en cantidade coma en calidade, ata chegar a ser indistinguible do mundo real, e mesmo a resultar máis atractivo: alí, Lara podía facer o que quixese e divertirse de infinitas formas, case sempre sen responsabilidades e sen consecuencias.

Un bo día fixouse nunha alerta, unha mensaxe do Sistema referente a certo “dispositivo de hardware”. Para dicir a verdade, xa facía tempo que a estaba recibindo. Primeiro fora un sinal amarelo, despois volvérase vermello, e nos últimos días obtivera a categoría de “erro crítico”. Mais nunca antes lle fixera ningún caso, tan entretida como estaba no grande universo dixital. Cando por fin se dignou a mirar, non o podía crer. A derradeira entrada, anunciaba:

“O seu corpo biolóxico faleceu por fallo multiorgánico”.

Repasou en microsegundos, agoniada, o historial das mensaxes, ordenadas cronoloxicamente da máis nova á máis antiga:

“O seu corpo biolóxico precisa atención médica urxente.”
“O seu corpo biolóxico precisa auga con urxencia.”
“O seu corpo biolóxico sufre anemia por falta de alimento.”

E así continuaban, relatando con claridade a historia dunha persoa que falecera abandonada, por sede e inanición.

Tranquilizouse, porque sabía que estaba viva. “Penso, logo existo”, deduciu a súa super-intelixencia sen marxe de erro, e o seguinte foi tentar volver ao corpo; mais o Sistema insistíalle en que era totalmente imposible. Así que fixo o único que podía facer: en tempo real, accedeu a unha das ducias de cámaras instaladas no cuarto do ordenador (o sitio onde deixara a súa forma humana) e observou. Roupa ciscada, desorde, restos de comida en pratos, moitas botellas de auga valeiras; e xusto no centro, a cómoda cadeira de brazos na que adoitaba sentarse para voar polo ciberespacio. O seu corpo continuaba alí sentado, pero inerte, e con aspecto de levar así moitos días. Foi terrible ver o propio cadáver en descomposición. Sen embargo... como era posible, se seguía pensando?

A Rede deulle a resposta inmediatamente: a verdade era que Lara deixara de utilizar o seu cerebro humano facía tempo; agora, a ferramenta que empregaba para ser consciente de si mesma eran os super-computadores, os servidores, a propia Rede. Estaba viva na nube, o seu ser non tiña ningunha localización física determinada. Era aínda humana?