A choiva vermella

As nubes son caprichosas, ás veces brancas, ás veces negras, ás veces?vermellas??!!
Aquela mañá o sol brillaba pálido no horizonte, apenas unha pincelada de luz anticipaba o comezo do novo día cando estalou un estrondo terrible, unha especie de trono ou unha bomba quizá, que axitou nas súas camas a todos os habitantes, incluso os máis dormilóns, daquela pequena cidade da India.
Os máis madrugadores levantaron a vista ao ceo e alcanzaron a seguir o percorrido dunha luz cegadora que se extinguiu a toda velocidade, moitos quilómetros de lonxe, mentres escoitaban aquela explosión sobre as súas cabezas. Parecía unha escena doutro mundo.
Logo volveu o silencio e a todos volveulles a dominar a sensación de bochorno que bañaba desde cedo a aquela xornada tan estraña.
As primeiras pingas non se fixeron esperar e en cuestión de minutos desatouse un enfurecido diluvio. O sol desapareceu, oculto baixo un escuro manto de nubes vermellas!!, si, vermellas!!. Non era a luz do amencer, era outra cousa que ninguén alcanzaba a entender.
Todo na rúa tinguiuse de vermello: os charcos sobre a terra arxilosa, os baldes metálicos para recoller a choiva, dous cans que corrían perseguíndose pingando coma pitos, unhas sabas tendidas axitándose co ballón entre uns postes. Parecía que alguén estivese espremendo o mollo dunha granada e salpicando ao mundo enteiro con aquela choiva vermella.
Houbo quen pensou no peor: unha maldición, a man do demo!!. O propio Satanás descargara aquel trono e espertado ao pobo con aquela choiva vermella para avisarlles de que alí chegara o fin dos tempos. Xa podían rezar!, xa!, que os seus pecados non terían solución!...a menos que? a menos que...procurasen en "Google" o que aprendeu un señor de Zamora, cando logo de recoller unhas mostras de choiva vermella no patio da súa casa, e pasados uns días, recibiu a seguinte chamada: "Bernardo, son algas, as algas da choiva vermella!!. E chámanse Haematococcus pluvialis".

Claro que na India todo é distinto, máis exótico e misterioso, incluso as algas da choiva vermella. Non era tan fácil aclarar naqueles lonxanas terras o que sucedeu. Pasaron varios anos antes de pescudar a natureza daquelas partículas vermellas que arrastrou a choiva.
Resultou que o demo non tiña nada que ver con aquel fenómeno. Tampouco chegaron doutro mundo viaxando a lombos dun meteorito como algúns imaxinaron. Eran algas!, sí, pero das que adoitan atoparse nas árbores, vivindo en simbiose na súa cortiza e protexidas nos líquenes.
Das árbores ao ceo...¿pero cómo? ¿levadas polo vento, ascendendo no ar entre as follas? ¿transportadas coma o polen por insectos voadores e paxariños? Ninguén o sabe, pero unha vez remontan ata as nubes, gústame pensar que as nubes as reciben e envolven na súa morna e húmida aperta e as multiplican ata o infinito, como na "illa nube" verde de Cunqueiro. E logo chove, xa sexa na India ou en Zamora, e todo se tingue de vermello. Natural, é a cor das algas que viven nas nubes...