RELATOS

AMAIERARAINO

Orain dela hiru urte hasi zen istorio hau. Batxilerreko bigarren maila hasteko prest geunden; udako bukaera heltzen ari zen eta nire lagunei kontatzeko milaka gauza neuzkan, batez ere Izarori (nire lagun mina). Berarentzat idazten dut kontakizun hau; Izarorentzat eta hura bezalako borrokalarientzat, inoiz ez dutela galdu ez esperantza eta ez irribarrea.

2013ko irailaren 9a zen, kurtsoaren hasiera. Oraindik ez dut nire burua aurkeztu: Alazne Goenaga naiz. Nire ikasgai gustokoenak? Dudarik gabe: matematikak, biologia eta fisika eta kimika. Agian arraroa iruditzen zaizue, baina txikitatik argi izan dut medikuntza ikasiko nuela.

Institutuko atean ikusi nituen nire lagun hoberenak: Aitor, Naroa, Iker eta Izaro. Elkar ikusterakoan, guztiok, Izaro izan ezik, gure udako bidaiak kontatzen hasi ginen, oso pozik eta irrifar eginez. Arraro egin zitzaidan Izarok ez hitz egitea; nire koadrilan gehien hitz egiten zuena zenez. Bera nire kontrakoa zen: altua, ederra, dantzari ona… Asko maite nuen arren, inbidia pixka bat nion, eta bera bezalakoa izan nahi nuen… perfekzioa zen! Edo hori zen garai hartan pentsatzen nuena…

Etxerako bidean bakarrik geratu ginenean, galdetu egin nion ea zerbait gertatzen zitzaion, oso isilik zegoelako. Ezetz esan zidan arren, kezkatuta geratu nintzen. Izan ere, Izaro oso ondo ezagutzen nuen eta jarrera hori ez zen batere normala: hain triste eta burumakur zegoen… Gau hartan ezin izan nuen lorik hartu nire lagun minean pentsatzen.

Egun batzuk igarota, kurtsoan kontzentratuagoak geunden eta oporrak ia ahaztuak genituen. Gainera, gure zientzietako lehen proiektua binaka egingo genuen. Nire bikotea? Izaro, noski.

Gure proiektua errusiar mendia zen, Newtonen teoria egiaztatzeko. Proiektu hori egiteko hilabeteak pasa genituen, eta denbora horretan Izarorekin egon nintzen. Egun batean, mareatu eta lurrera erori egin zen, konortea galduz. Aste batzuk pasata, sudur hobietatik odola ateratzen hasi zitzaion, sukarra ere edukiz. Azkenean, egun batean hau esan zidan:

-Alaz, gertatzen zaidana kontatu behar dizut…

Nik arnasa oso azkar hartzen hasi nintzen, banekielako gauza larri bat esango zidala…

-Minbizia dut -Izaro negarrez hasi zen.- Leuzemia. Udararen bukaeratik daukat eta kimiora hartzen bost aste daramatzat. Horregatik orain ahulagoa nago, pisu dexente galdu dut eta, bira -Izaro bere ilea ukitu zuen.- Ilea erortzen ari zait!

Ni negar egiten hasi nintzen Izarori besarkada handia emanez. Dagoeneko banekien gertatzen zitzaiona eta lagundu behar nion, kosta ahala kosta.

Inoiz ez dut ahaztuko batxilerreko bigarren maila, nire bizitzaren zorrotzena izan da. Nolanahi, ezin nintzen triste egon; eta geratzen zitzaizkidan indarrei gogor eutsi behar nien.

Kurtsoaren bukaera iritsi zenean, Izaro gurekin graduatu zen. Kimioterapia sesioak gogorrak izan arren, oraingoz jasan ahal zituen.

Uda igaro zenean, unibertsitatea hastera gindoazen. Fakultateko ikasketa bezala medikuntza aukeratu genuen Izaro eta biok; Aitor, Iker eta Naroarekin batera. Bostek Bilbon pisu bat alokatu genuen, egunero ez bidaiatzeko. Nire lagun minak kimioterapia hartzen jarraitu zuen Bilboko ospitalean. Dena den hobeto zegoela iruditzen zen, nahiz eta oso ahula jarraitu.

Guztiok batera laborategi batean egiten genituen praktikak; eta gure helburua minbiziarekin bukatzea zen, bereziki leuzemiarekin. Gorka Mendizabal gure irakaslea zen, eta kimioterapioaren bidez minbizia sendatu nahi zuen, kimioak zituen akatsak zuzenduz: kimioterapiak zelula txarrei eta onei erasotzen zien, eta berak lortu nahi zuena bakarrik txarrak hiltzea zen.

Zoritxarrez, Izarok ezin izan zuen gurekin bukatu kurtsoa, bat-batean asko gaixotu zen eta gure herrira bueltatu zen.

Azkenean, Izaro udararen amaieran hil egin zen. Nahiz eta ez salbatu, beti bere irrifarrarekin gogoratuko gara. Horregatik guretzako gure proiektua bukatzea hain garrantzitsua da; nahiz eta gure Izaro ezin izan salbatu, beste gaixoei lagundu ahal izateko. Nolanahi ere, Izaro gurekin ez egon arren, gure artean zegoen oraindik.

Gaur egun proiektua lantzen ari gara. Proiektu hau garestia da, froga asko egin behar dira eta; baina uste dugu lortzearen oso hurbil gaudela, baina ez gaude oso ziur. Baina, seguru ez dugula INOIZ esperantza galduko!