RELATOS

AMOENUS

Atzera egin dezagun 1.600.000 urte, non giza espeziea Homo erectus deituta, lurran bizi zen. Han ekialdeko Asian, Amoenus izeneko mutiko bat bizi zen. Amoenus, mutiko oso berritsua zen, baina aldi berean oso azkarra ere bazen. Gauza berriak aztertzea gustatzen zitzaizkion, baita kobazuloetan ikertzera sartzea ere.
Homo erectusak talde txikietan bizi ziren 20 edo 30 pertsona inguru. Amoenus beti zerbait aurkitzen zuenean, beraiekin partekatzen zuen, baina haiek, ez zioten inoiz kaso egiten. Esaten zuten Amoenus arraroa zela eta ez zuela ezertarako balio. Bakarrik gauza alferrak aurkitzeko balio zuela.
Amoenus pertsona ez ulertu bat sentitzen zen. Berak gauza berriak aurkitu nahi zituen beraien espeziea garatzeko, baina inoiz ez zuten funtzionatzen.
Egun batean, Amoenus triste zegoenean , kobazulo batera joatea aukeratu zuen, pertsonetatik isolatzeko. Iritsi zenean, beti bezala gauzak bilatzen hasi zen, zulo txiki txikietatik sartzen. Egun hartan, dena desberdina izan zen. Zulo txiki batetik sartu eta ateratzerakoan, toki oso handi batekin aurkitu zen. Toki hartako sabaian, zulo handi bat zegoen non izarrak ikusi ahal zitezkeen. Toki hura, Amoenusen lekua bihurtu zen, han aurkitzen zituen gauzak gordetzen zituen eta triste zegoenean hara joaten zen.
Denbora asko pasatzen zuen kobazuloan eta gorputzan zeukan poztasun hura, norbaitekin banatzea aukeratu zuen. Pertsona hori bere aita izan zen. Aita kobazuloan sartu bezain laister, konturatu zen aurkikuntza oso handi bat zela eta pozez bere semearekin jolasten hasi zen.
Baina bere aita ezin zuen denbora asko pasa, herrialdean lagundu behar zuelako txabola berriak egiten. Txabola horiek denbora behar zituzten, teilatuak zuhaitzeko adarrekin egiten ziren, forma obalatua zeukaten eta harriez inguraturik zeuden.
Hurrengo egunean, Amoenus bere aitarekin geratu zen kobazuloan, baina bere aita ez zen geratutako denboran azaldu. Amoenus han zegoen bitartean, harri bat hartu eta bere indar guztiekin beste harri baten kontra jo zuen. Hori egiterakoan txinparta bat atera zen eta Amoenus berriz ere, harrituta geratu zen. Behin eta berriro harriak botatzen zituen eta gero eta indar gehiegorekin bota, gero eta txinparta handiagoa ateratzen zen.
Halako gauza bat aurkitzean bere taldearen bila joan zen. Joaterakoan, haiek aurpegi arraroak jartzen hasi ziren, baina orain Amoenuseri ez zitzaion inporta, denak aho irekiarekin geratuko zirela ziur zegoelako.
Horrela gertatu zen eta lehenengo aldiz Amoenusen aurkikuntza txalokatu zuten. Sua egiten zekiten, baina orain sua iraun behar zuen, zaila zelako berriz ere piztea. Horretarako, argi-zuziak egiten zituzten eta beraien bizitzarekin zaintzen zituzten.
Horren ondoren beraien bizitzeko modua aldatu zen. Sua hainbat gauzetarako erabiltzen zuten: beroa emateko , garai hotzak oso gogorrak baitziren, janaria egiteko, honekin konturatu ziren janaria gehiago iraunten zuela, defendatzeko, animalia bat hurbiltzen zenean sua erakutsi eta joaten zen eta azkenik borrokarako tresnak gogortzeko.

BIZITZAREN ARRAKASTA EZ DAGO BETI IRABAZTEAN, BAIZIK ETA INOIZ EZ AMORE EMATEAN.