RELATOS

ZIENTZIAREN GARAPEN HANDIA

Egun eguzkitxu bat zen. Markel oso pozik esnatu zen, eta bere gosaria prestatzen zuen bitartean, sukalde osotik dantzatzen eta abesten zegoen. Aiba! Ahazten zitzaidan… Markel, zazpi urteko mutiko bat da. Markelek pilotarekin jolastea maite du, baina gehien maite duena… bere aitona da. Markelek ez du aitarik, orduan, bere aitona da bere aita bazala, bezala kenduz. Goiz guztiak bezala, Markel bere aiton-amonaren oherara joaten zen, egun onak emateko.
-Egun on Markeltxo! –esan zuen aitonak.
-Maite zaitut aita! –Markel, hau esanez gero, musu potolo bat ematen dio.
-Egun on amona! –amonak barre egiten du.
Gosaria bere sabelera eraman, eta…
-Ama! Busa galduko dudala, oinekoa jarri iezadazu azkar mesedez!! –Markelek barre egiten du.
-Banoa Markel, soberan iristen zara eta. –Amak erantzun zuen.
-Eskerrik asko ama, kriston pila maite zaitut! –Markelek begirada oso polita botatzen dio, bere begiak, oso disdiratsuak, esanez bere ahoa isiltzen zuena, asko maite zuela notatzen zen bere begiradan.
Markelek eta bere ama busa itxoitera joan ziren. Busa etortzen zen bitartean, pixa sartu zitzaion. Bere etxera bueltatu zen, eta pixa egin zuen. Etxetik atera aurretik, bere aitonari musu bat ematea ala ez pentsatu zuen, baino ez zion garrantzia handirik eman, eta musurik gabe geratu zen. Etxetik atera eta gero, geltokira joan zen. Ia ia busa galtzen du.
Eskolan gai desberdinei buruz hitz egiten egon ziren, ala nola, nola sortu zen mundua, edota nola sortzen da papera zuhaitzetik atera eta gero… Baita oso garrantzitsua zela familia maitatzea. Momentu horretan, Markeli bihotza gelditu zion.
Bere buruan…
-Ez diot musu bat eman, orain nirekin haserretuko da… Aitona barka nazazu, maite zaitut…
Markel etxera Joan zen oso triste…
-Markel! Zer moduz eskola? Amona eta biok zurekin hitz egin behar dugu. – esan zuen amak agurtze moduan.
-Kaixo ama… gaur ez dut oso ongi pasa, aitona nirekin haserretuko da goizean musurik eman ez diodalako… -Markelek negarrez hasten da.
-Markel, tontua ez izan, bera beti maiteko zaitu. –Markel besarkatzen du.
-Eskerrik asko ama, oraintxe bertan hamar musu emango dizkiot. –esaten du Markel ez oso konbentzituta.
-Ehh… Beno, Markel, aitonak Jupiterrera Joan da oporretan. –esan zuen amak ez oso pozik.
-NOLA?! Orain nun dago? –garrasi zuen Markel
-Oraintxe Martetik pasatzen ari da. Hurrengo ordutan selfie bat bidaliko digu, teknologia berri hauen bidez. –esan zuen ama barre egiten.
-Ongi da. Selfie-a iristean abisatu mesedez. Maite zaitut. –esan zuen Markel oso haserretuta munduarekin.
-Beno ba… makarroiak jan itzazu, eta gero aitonaren berri bat badago abisatuko zaitut. –esan zuen amak, oso larrituta.
-Eskerrik asko. –erantzun zuen semea.
Amaren pentsamenduen artean:
-Nola esango diot Markeli, bere aitona hil dela? Oso kolpe larria izango da berarentzat, plan bat asmatu behar dut.

-Ama, ama!! Jada bukatu dut, aitonak zerbait bidali du?
-Ezba… mm… Markel… ez dugu berriro aitona ikusiko. –esan zuen ama negarre egingo zuen mutilari begiratzen.
-Z…ze…zeb…zeba?! –umea, negarrez hasi zen.
-Marterren galdu delako, orain, zeru politan dago, izar batean exerita zu ikusten, begiratu hantxe bertan, eta kaixo esan. –esan zuen amak umea konbentzitzeko.
-K…kai…kaixo aitona… hemen behar zaitut, mesedez, bueltan etorri… -lurrera bota zen negar egitera.
Amak, eszena hau ikusterakoan, mutilarekin negarrez hasten da.
-Ama… seguru inoiz bueltatuko dela? –esan zuen Markel tiritatzen.
-Ba… ba bai, seguruenik han geratuko dela, hortik bizitza politakoa ikusten dela esan ohi da. –erantzun zuen amak.
8 urte eta gero…
-Ama… duela 8 urte Joan egin zela... benetan, zer gertatu zitzaion? –galdetu zuen orain 15 urteko mutila.
-Beraz, Markel, aitonak gaixotasun handi bat zeukan, eta… bere momentua iritsi zen. Arnasteaz utzi zuen, eta, anbulantzia ez zen denborara iritsi, ordurako, bizirik ez zegoen... –esan zuen amak negarrez.
-Orduan… aitonak abandonatu zigun… Zergatik ez zenidan lehen esan? –esan zuen mutikoa, konfundituta.
-Oso txikia zinen Mark…
-BAINO! ZER DA HAU! ESKUSA HORI JARRIKO DUZU?! NIRE AITA HIL ZEN, ETA UME BAT NINTZEN? URTE ASKO EGON NINTZEN BERE BUELTAREN ITXOIPENEAN. –korrikaz Joan zen bere gelara.
-Kakazaharra! –garrasi zuen amak.
Markel, hasi zen bere “aitarekin” argazkiak bilatzen, eta, bere txikiko diario sekretua aurkituz gero, irakurtzen hasi zen. Atentzioa deitu zion parte bat irakurri zuen, hauxe esaten zuena:
“Ai, aiton maitea, nun zaude? Zure buelta itxoiten ari naiz, ansia askorekin… Aita, maite zaitut, hemen behar zaitut… Zure besarkadak behar ditut, aurrera jarraitzeko, zure musuak, barrea ateratzeko, eta zu, nik izateko. Hoberena zara aita. Oxala nire aita birsortu ahal zenuke, mundu laztana.”
Orduan, Markeli bonbila piztu zion. Zientzen adarratik joango zen, horrela bere aitonak zeukan gaixotasunaren eta beste gehiagoren aurka gauzak asmatuko zuen, beste pertsonak sufrimendu berdina ez pasatzeko.
20 urte eta gero… (Markelek, 35 urte ditu)
Markel, famatua egin zen, bere aitonaren gaixotasunaren aurka medizinak asmatu zituelako, eta konferentzia pila bat egin zituen, baita doktore internazional bat bihurtu zen.
Markelek, gauean:
-Aita, badakit zu nitaz harro zaudela, kriston pila maite zaitut. –musu bat botatzen du zerura, konkretuki, Martera.