RELATOS

AMAIERARAINO

Orain dela hiru urte hasi zen istorio hau. Batxilerreko bigarren maila hasteko prest geunden; udako bukaera heltzen ari zen eta nire lagunei kontatzeko milaka gauza neuzkan, batez ere Izarori (nire lagun mina). Berarentzat idazten dut kontakizun hau; Izarorentzat eta hura bezalako borrokalarientzat, inoiz ez dutela galdu ez esperantza eta ez irribarrea.

2013ko irailaren 9a zen, kurtsoaren hasiera. Oraindik ez dut nire burua aurkeztu: Alazne Goenaga naiz. Nire ikasgai gustokoenak? Dudarik gabe: matematikak, biologia eta fisika eta kimika. Agian arraroa iruditzen zaizue, baina txikitatik argi izan dut medikuntza ikasiko nuela.

Institutuko atean ikusi nituen nire lagun hoberenak: Aitor, Naroa, Iker eta Izaro. Elkar ikusterakoan, guztiok, Izaro izan ezik, gure udako bidaiak kontatzen hasi ginen, oso pozik eta irrifar eginez. Arraro egin zitzaidan Izarok ez hitz egitea; nire koadrilan gehien hitz egiten zuena zenez. Bera nire kontrakoa zen: altua, ederra, dantzari ona… Asko maite nuen arren, inbidia pixka bat nion, eta bera bezalakoa izan nahi nuen… perfekzioa zen! Edo hori zen garai hartan pentsatzen nuena…

Etxerako bidean bakarrik geratu ginenean, galdetu egin nion ea zerbait gertatzen zitzaion, oso isilik zegoelako. Ezetz esan zidan arren, kezkatuta geratu nintzen. Izan ere, Izaro oso ondo ezagutzen nuen eta jarrera hori ez zen batere normala: hain triste eta burumakur zegoen… Gau hartan ezin izan nuen lorik hartu nire lagun minean pentsatzen.

Egun batzuk igarota, kurtsoan kontzentratuagoak geunden eta oporrak ia ahaztuak genituen. Gainera, gure zientzietako lehen proiektua binaka egingo genuen. Nire bikotea? Izaro, noski.

Gure proiektua errusiar mendia zen, Newtonen teoria egiaztatzeko. Proiektu hori egiteko hilabeteak pasa genituen, eta denbora horretan Izarorekin egon nintzen. Egun batean, mareatu eta lurrera erori egin zen, konortea galduz. Aste batzuk pasata, sudur hobietatik odola ateratzen hasi zitzaion, sukarra ere edukiz. Azkenean, egun batean hau esan zidan:

-Alaz, gertatzen zaidana kontatu behar dizut…

Nik arnasa oso azkar hartzen hasi nintzen, banekielako gauza larri bat esango zidala…

-Minbizia dut -Izaro negarrez hasi zen.- Leuzemia. Udararen bukaeratik daukat eta kimiora hartzen bost aste daramatzat. Horregatik orain ahulagoa nago, pisu dexente galdu dut eta, bira -Izaro bere ilea ukitu zuen.- Ilea erortzen ari zait!

Ni negar egiten hasi nintzen Izarori besarkada handia emanez. Dagoeneko banekien gertatzen zitzaiona eta lagundu behar nion, kosta ahala kosta.

Inoiz ez dut ahaztuko batxilerreko bigarren maila, nire bizitzaren zorrotzena izan da. Nolanahi, ezin nintzen triste egon; eta geratzen zitzaizkidan indarrei gogor eutsi behar nien.

Kurtsoaren bukaera iritsi zenean, Izaro gurekin graduatu zen. Kimioterapia sesioak gogorrak izan arren, oraingoz jasan ahal zituen.

Uda igaro zenean, unibertsitatea hastera gindoazen. Fakultateko ikasketa bezala medikuntza aukeratu genuen Izaro eta biok; Aitor, Iker eta Naroarekin batera. Bostek Bilbon pisu bat alokatu genuen, egunero ez bidaiatzeko. Nire lagun minak kimioterapia hartzen jarraitu zuen Bilboko ospitalean. Dena den hobeto zegoela iruditzen zen, nahiz eta oso ahula jarraitu.

Guztiok batera laborategi batean egiten genituen praktikak; eta gure helburua minbiziarekin bukatzea zen, bereziki leuzemiarekin. Gorka Mendizabal gure irakaslea zen, eta kimioterapioaren bidez minbizia sendatu nahi zuen, kimioak zituen akatsak zuzenduz: kimioterapiak zelula txarrei eta onei erasotzen zien, eta berak lortu nahi zuena bakarrik txarrak hiltzea zen.

Zoritxarrez, Izarok ezin izan zuen gurekin bukatu kurtsoa, bat-batean asko gaixotu zen eta gure herrira bueltatu zen.

Azkenean, Izaro udararen amaieran hil egin zen. Nahiz eta ez salbatu, beti bere irrifarrarekin gogoratuko gara. Horregatik guretzako gure proiektua bukatzea hain garrantzitsua da; nahiz eta gure Izaro ezin izan salbatu, beste gaixoei lagundu ahal izateko. Nolanahi ere, Izaro gurekin ez egon arren, gure artean zegoen oraindik.

Gaur egun proiektua lantzen ari gara. Proiektu hau garestia da, froga asko egin behar dira eta; baina uste dugu lortzearen oso hurbil gaudela, baina ez gaude oso ziur. Baina, seguru ez dugula INOIZ esperantza galduko!

chip hiltzaileak

2200. urtean gabiltza, egun eguzkitsua egiten du. Hondartzan eguna pasa gabiltza eta bero handia egiten du.
Jaterako ordua iritsi zaigu eta uran gauza arraroak susmatzen ditugu. Ez genion inportantzia asko eman, jaten garraitu genuen baina momentu batean lurra mugitzen hasi zen. Pauso batzuk bezalakoak ziren, gero eta gertuago nabaritzen genituen. Bat-batean uretan zegoen emakume batek oihu handi bat bota zuen. Hondartzan geunden jende guztia begiratu genion, emakumea korrika bizian atera zen uretatik. Denok harrituta ez genekien zer gertatzen ari zen eta. Uretara begiratzen geratu ginen eta momentu horretan konturatu ginen zer gertatzen ari zen. Arrain itxurako robot batzuk ateratzen ari ziren.
Baina, baina, ¡zer da hori!
Denok harrituta korrika atera ginen hondartzatik. Gero eta robot gehiago ateratzen ari ziren. Baina gizon bat ez zen mugitzen, susmagarria zen. Baina korrika atera ginenez ez genuen ezer gehiago ikusi.

Etxera bueltatu ginen eta ez genuen ezer gehiago jakin. Aste bat pasa eta gero supermerkatura erostera joan nintzen eta bat-batean ambulantzia bat hildako bat eramaten ari zen. Kale erdian zegoen eta arraro xamarra iruditu zitzaidan. bainanik erostera sartu nintzen. Yogurten pasiloan nebilen eta alarma jotzen hasi zen. Korrika atera ginen erosketa egin gabe. Kalera atera eta duela bi aste ikusi genituen arrain formako robotak kaletikan zebiltzaten. Beren aurretik aurkitzen zuten guztia hiltzen zuten.
Lehen anbulantzia eraman zuen pertsona segur aski robot ikaragarri hauek hil egin dute. Esan zidan supermerkatuko kutxazainak.
Gure atzetik robot bat zetorren. Kutxazainari hil egin dio, korrika dendara sartu nintzan eta izozkailuan sartu nintzen. 4 minutu pasa eta gero hotz handia neukan eta hortik atera izanbehar nuen.

Kotxea hartu eta etxera bueltukonintzen. Kaleak basamortubatbezalakoak ziren. Gende batzuk kale herdian hildak zeuden baina bat-batean gizon batkale erdian zegoen pistola antzeko zerbaitekin. Robotak ikusten zituen eta pistola horrekin disparatu eta hiltzen zituen. Ikaragarria iruditu zitzaidan baina nik etxera bueltatu nintzen beldurrez.

Telebista piztu eta notiziak jarri nituen eta kalean zegoen gizona robot guztiak hil zituela esan zutenean oso lasai geratu nintzen.
Bizitza normala egiten jarraitu nuen. Sekulako sustoa izan nuen robotekin.

ZIENTZIAREN GARAPEN HANDIA

Egun eguzkitxu bat zen. Markel oso pozik esnatu zen, eta bere gosaria prestatzen zuen bitartean, sukalde osotik dantzatzen eta abesten zegoen. Aiba! Ahazten zitzaidan… Markel, zazpi urteko mutiko bat da. Markelek pilotarekin jolastea maite du, baina gehien maite duena… bere aitona da. Markelek ez du aitarik, orduan, bere aitona da bere aita bazala, bezala kenduz. Goiz guztiak bezala, Markel bere aiton-amonaren oherara joaten zen, egun onak emateko.
-Egun on Markeltxo! –esan zuen aitonak.
-Maite zaitut aita! –Markel, hau esanez gero, musu potolo bat ematen dio.
-Egun on amona! –amonak barre egiten du.
Gosaria bere sabelera eraman, eta…
-Ama! Busa galduko dudala, oinekoa jarri iezadazu azkar mesedez!! –Markelek barre egiten du.
-Banoa Markel, soberan iristen zara eta. –Amak erantzun zuen.
-Eskerrik asko ama, kriston pila maite zaitut! –Markelek begirada oso polita botatzen dio, bere begiak, oso disdiratsuak, esanez bere ahoa isiltzen zuena, asko maite zuela notatzen zen bere begiradan.
Markelek eta bere ama busa itxoitera joan ziren. Busa etortzen zen bitartean, pixa sartu zitzaion. Bere etxera bueltatu zen, eta pixa egin zuen. Etxetik atera aurretik, bere aitonari musu bat ematea ala ez pentsatu zuen, baino ez zion garrantzia handirik eman, eta musurik gabe geratu zen. Etxetik atera eta gero, geltokira joan zen. Ia ia busa galtzen du.
Eskolan gai desberdinei buruz hitz egiten egon ziren, ala nola, nola sortu zen mundua, edota nola sortzen da papera zuhaitzetik atera eta gero… Baita oso garrantzitsua zela familia maitatzea. Momentu horretan, Markeli bihotza gelditu zion.
Bere buruan…
-Ez diot musu bat eman, orain nirekin haserretuko da… Aitona barka nazazu, maite zaitut…
Markel etxera Joan zen oso triste…
-Markel! Zer moduz eskola? Amona eta biok zurekin hitz egin behar dugu. – esan zuen amak agurtze moduan.
-Kaixo ama… gaur ez dut oso ongi pasa, aitona nirekin haserretuko da goizean musurik eman ez diodalako… -Markelek negarrez hasten da.
-Markel, tontua ez izan, bera beti maiteko zaitu. –Markel besarkatzen du.
-Eskerrik asko ama, oraintxe bertan hamar musu emango dizkiot. –esaten du Markel ez oso konbentzituta.
-Ehh… Beno, Markel, aitonak Jupiterrera Joan da oporretan. –esan zuen amak ez oso pozik.
-NOLA?! Orain nun dago? –garrasi zuen Markel
-Oraintxe Martetik pasatzen ari da. Hurrengo ordutan selfie bat bidaliko digu, teknologia berri hauen bidez. –esan zuen ama barre egiten.
-Ongi da. Selfie-a iristean abisatu mesedez. Maite zaitut. –esan zuen Markel oso haserretuta munduarekin.
-Beno ba… makarroiak jan itzazu, eta gero aitonaren berri bat badago abisatuko zaitut. –esan zuen amak, oso larrituta.
-Eskerrik asko. –erantzun zuen semea.
Amaren pentsamenduen artean:
-Nola esango diot Markeli, bere aitona hil dela? Oso kolpe larria izango da berarentzat, plan bat asmatu behar dut.

-Ama, ama!! Jada bukatu dut, aitonak zerbait bidali du?
-Ezba… mm… Markel… ez dugu berriro aitona ikusiko. –esan zuen ama negarre egingo zuen mutilari begiratzen.
-Z…ze…zeb…zeba?! –umea, negarrez hasi zen.
-Marterren galdu delako, orain, zeru politan dago, izar batean exerita zu ikusten, begiratu hantxe bertan, eta kaixo esan. –esan zuen amak umea konbentzitzeko.
-K…kai…kaixo aitona… hemen behar zaitut, mesedez, bueltan etorri… -lurrera bota zen negar egitera.
Amak, eszena hau ikusterakoan, mutilarekin negarrez hasten da.
-Ama… seguru inoiz bueltatuko dela? –esan zuen Markel tiritatzen.
-Ba… ba bai, seguruenik han geratuko dela, hortik bizitza politakoa ikusten dela esan ohi da. –erantzun zuen amak.
8 urte eta gero…
-Ama… duela 8 urte Joan egin zela... benetan, zer gertatu zitzaion? –galdetu zuen orain 15 urteko mutila.
-Beraz, Markel, aitonak gaixotasun handi bat zeukan, eta… bere momentua iritsi zen. Arnasteaz utzi zuen, eta, anbulantzia ez zen denborara iritsi, ordurako, bizirik ez zegoen... –esan zuen amak negarrez.
-Orduan… aitonak abandonatu zigun… Zergatik ez zenidan lehen esan? –esan zuen mutikoa, konfundituta.
-Oso txikia zinen Mark…
-BAINO! ZER DA HAU! ESKUSA HORI JARRIKO DUZU?! NIRE AITA HIL ZEN, ETA UME BAT NINTZEN? URTE ASKO EGON NINTZEN BERE BUELTAREN ITXOIPENEAN. –korrikaz Joan zen bere gelara.
-Kakazaharra! –garrasi zuen amak.
Markel, hasi zen bere “aitarekin” argazkiak bilatzen, eta, bere txikiko diario sekretua aurkituz gero, irakurtzen hasi zen. Atentzioa deitu zion parte bat irakurri zuen, hauxe esaten zuena:
“Ai, aiton maitea, nun zaude? Zure buelta itxoiten ari naiz, ansia askorekin… Aita, maite zaitut, hemen behar zaitut… Zure besarkadak behar ditut, aurrera jarraitzeko, zure musuak, barrea ateratzeko, eta zu, nik izateko. Hoberena zara aita. Oxala nire aita birsortu ahal zenuke, mundu laztana.”
Orduan, Markeli bonbila piztu zion. Zientzen adarratik joango zen, horrela bere aitonak zeukan gaixotasunaren eta beste gehiagoren aurka gauzak asmatuko zuen, beste pertsonak sufrimendu berdina ez pasatzeko.
20 urte eta gero… (Markelek, 35 urte ditu)
Markel, famatua egin zen, bere aitonaren gaixotasunaren aurka medizinak asmatu zituelako, eta konferentzia pila bat egin zituen, baita doktore internazional bat bihurtu zen.
Markelek, gauean:
-Aita, badakit zu nitaz harro zaudela, kriston pila maite zaitut. –musu bat botatzen du zerura, konkretuki, Martera.

AMOENUS

Atzera egin dezagun 1.600.000 urte, non giza espeziea Homo erectus deituta, lurran bizi zen. Han ekialdeko Asian, Amoenus izeneko mutiko bat bizi zen. Amoenus, mutiko oso berritsua zen, baina aldi berean oso azkarra ere bazen. Gauza berriak aztertzea gustatzen zitzaizkion, baita kobazuloetan ikertzera sartzea ere.
Homo erectusak talde txikietan bizi ziren 20 edo 30 pertsona inguru. Amoenus beti zerbait aurkitzen zuenean, beraiekin partekatzen zuen, baina haiek, ez zioten inoiz kaso egiten. Esaten zuten Amoenus arraroa zela eta ez zuela ezertarako balio. Bakarrik gauza alferrak aurkitzeko balio zuela.
Amoenus pertsona ez ulertu bat sentitzen zen. Berak gauza berriak aurkitu nahi zituen beraien espeziea garatzeko, baina inoiz ez zuten funtzionatzen.
Egun batean, Amoenus triste zegoenean , kobazulo batera joatea aukeratu zuen, pertsonetatik isolatzeko. Iritsi zenean, beti bezala gauzak bilatzen hasi zen, zulo txiki txikietatik sartzen. Egun hartan, dena desberdina izan zen. Zulo txiki batetik sartu eta ateratzerakoan, toki oso handi batekin aurkitu zen. Toki hartako sabaian, zulo handi bat zegoen non izarrak ikusi ahal zitezkeen. Toki hura, Amoenusen lekua bihurtu zen, han aurkitzen zituen gauzak gordetzen zituen eta triste zegoenean hara joaten zen.
Denbora asko pasatzen zuen kobazuloan eta gorputzan zeukan poztasun hura, norbaitekin banatzea aukeratu zuen. Pertsona hori bere aita izan zen. Aita kobazuloan sartu bezain laister, konturatu zen aurkikuntza oso handi bat zela eta pozez bere semearekin jolasten hasi zen.
Baina bere aita ezin zuen denbora asko pasa, herrialdean lagundu behar zuelako txabola berriak egiten. Txabola horiek denbora behar zituzten, teilatuak zuhaitzeko adarrekin egiten ziren, forma obalatua zeukaten eta harriez inguraturik zeuden.
Hurrengo egunean, Amoenus bere aitarekin geratu zen kobazuloan, baina bere aita ez zen geratutako denboran azaldu. Amoenus han zegoen bitartean, harri bat hartu eta bere indar guztiekin beste harri baten kontra jo zuen. Hori egiterakoan txinparta bat atera zen eta Amoenus berriz ere, harrituta geratu zen. Behin eta berriro harriak botatzen zituen eta gero eta indar gehiegorekin bota, gero eta txinparta handiagoa ateratzen zen.
Halako gauza bat aurkitzean bere taldearen bila joan zen. Joaterakoan, haiek aurpegi arraroak jartzen hasi ziren, baina orain Amoenuseri ez zitzaion inporta, denak aho irekiarekin geratuko zirela ziur zegoelako.
Horrela gertatu zen eta lehenengo aldiz Amoenusen aurkikuntza txalokatu zuten. Sua egiten zekiten, baina orain sua iraun behar zuen, zaila zelako berriz ere piztea. Horretarako, argi-zuziak egiten zituzten eta beraien bizitzarekin zaintzen zituzten.
Horren ondoren beraien bizitzeko modua aldatu zen. Sua hainbat gauzetarako erabiltzen zuten: beroa emateko , garai hotzak oso gogorrak baitziren, janaria egiteko, honekin konturatu ziren janaria gehiago iraunten zuela, defendatzeko, animalia bat hurbiltzen zenean sua erakutsi eta joaten zen eta azkenik borrokarako tresnak gogortzeko.

BIZITZAREN ARRAKASTA EZ DAGO BETI IRABAZTEAN, BAIZIK ETA INOIZ EZ AMORE EMATEAN.

Iluntasunaren aztarnak

Kanpoan ekaitza zebilen arren, bero itogarria sentitzen nuen hezetasuna zela eta. Edo ez. Agian sentitzen nuena ez zen beroagatik, baizik eta nire barnean pizten ari zen ekaitz bortitzagatik. Agian eguraldia nire pentsamenduak antzeman zituen eta nire egoera areagotzeko asmoz ekaitza bidali zuen. Agian, agian… Hipotesi gehiegi eta baieztapen gutxi.
Ezin dut horri buruz pentsatseari utzi. Izan ere, hiri gris eta goibel hartatik joan egin nintzen nire beldurretaz eta nire iragana betetzen zuen iluntasunaz ihes egiteko asmoz, bizitza berri bat eraikitzeko asmoz, baina ez dakit erabaki egokiena izan zenik.
Momentuz, ez dut uste ezer aldatu denik. Aitzitik, badirudi nire iraganeko mamuek nirekin etortzea erabaki dutela. Beharbada iluntasunak eta nik bat egiten dugu, eta hori aldaezina izan liteke, ekaitz honek gogorarazten nauen bezala.
Euria udan kokatzen ez den bezala, baliteke nik ere ezin izan kokatu inon, ez hirian, ez kostaldean, ez bizitza honetan. Baliteke soberan egotea. Izan ere, inor ez da konturatu Bilbotik joan naizela. Norbaitek ohartuko luke nire falta, gaur bertan nire buruaz beste egiten badut? Ez dut uste.
Gogorik gabe, soka ikusezin batek tiratuko banindu bezala, sukalderantz abiatu naiz. Ez dakit zergatik, gutxitan sartzen naiz gela honetan eta. Bidetik nire burua ikusten dut ispiluan. “Gero eta lodiago zaude. Utz ezazu jateari.”- esaten diot ispiluan islatzen den neskari. Gorrotoz beteriko hitzak dira, pozoitsuak, mingarriak. Munstro baten bihurtu naute, eta orain guztiz bakarrik nago, bai fisikoki bai psikologikoki. Ezin dut nire burua irainik gabe deskribatu, eta amorru ematen dit hain depresio larria pairatu behar, amorrua eta mina ez dudalako merezi. Filmetako printzesa zoriontsuak bezala izatea gustatuko litzaidake behingoz, baina hori dira, filmetako printzesak. Hori ez da benetakoa. Hori errealitatean ez da existitzen. Filmetan printzesek ez dute ez anorexia, ez bulimia, ez depresioa. Filmetan dena printze baten musuarekin konpontzen da.
Irribarrea sorrarazten dit pentsamendu honek. Izan ere, ni egoera honetan nago “printze urdin” bati esker. Izan dezagun zintzoak; errealitatean, edo borrokatzen duzu zure ingurunekoekin eta, batez ere, zure barnean dauden etsaiekin, edo jai daukazu.