vivir con medo

O meu nome é Chorima Chamadoira Teijeiro.
Morrin hai 42 anos no hospital psiquiátrico de Conxo.
Matoume o Dr. Plácido Manchego Carreiros na sala 18D, segunda planta.
Ingresei no hospital hai 46 anos por descuartizar ás miñas tres fillas, plantarlle lume o meu marido e enterralos na levada dun muiño de Vincios.
Non ingresei no cárcere porque un médico especialista dixo que tiña problemas mentais serios, e que tiña que ingresar na clínica canto antes.
Na clínica as voces dicíanme: “- Mata a porca esa, pola súa culpa estas aquí metida...”
Así foi, afoguei á enfermeira e mateina. Agora teñenme en aislamento. Xa sabes, a típica habitación branca feita de coxíns.
Gustábame moito a hora de sair ao patio porque, así, podía coller rans da poza, escondelas e levalas conmigo para a gaiola. Quítolle a cabeza e fago que se desangren. Logo cómoas.
A primeira vez que fixen iso; o vixiante da ronda tarde-noite quedou abraiado. Pensaba que a sangue era miña e abriu a porta. Pobre... Foi o último que fixo... As voces dicíanme: ”- Quítalle a pistola e fai o que estas pensando”.
Metinlle 10 tiros. Puideron ser 11, pero a bala da recámara encasquillouse e non saía.
Daquela inxectábanme drogas para calmar o meu mal xenio, pero agora é a miña alma en pena a que atormenta á xente.
Métome nas instalacións de corrente das casas, fago que a súa intensidade suba e as bombillas e os fluorescentes estoupen coma se nada.
Tamén quento cousas como os botes de lixivia, o cristasol, o auga forte... Os botes estoupan, e os vapores van quitándoche a vida sen darte nin de conta. Iso fíxeno na casa dunha veciña, Daniela, unha rica-porca con sorte e dous fillos... Coitados...
As veces, cando non me apetece esforzarme moito, só teño que abrir unhas chaves de bombonas de butano polas noites, e polas mañás... PPPPUUUUUNNNNNNN!!!!! Ao prenderen o microondas para quentar o almorzo ou ao acender o mechero para prender o pitillo, todo salta polos aires. É un mínimo traballo cun resultado increíble.
Pero iso non serve de nada . Despois de todo ti aínda estás vivo. Sí ti, o que estás a ler, o que ten o coche coma unha prolongación das súas extremidades, o que non recicla porque di que lle quita traballo á xente. Ti, o que non sabe nin o que significa o concepto “ecolóxico”, ou o que acaba coa atmósfera por non coller un pouco a bici.
Eu, de ser ti, viviría atormentado e non sería quen de durmir pola noite. Ándate con ollo, dende agora tes unha pantasma na túa busca.