A Movida sen fin

Despertei suando. Pola ventá entraban os raios de sol do mediodía, xa era hora do xantar, pero como cheguei aquí? Cando me deitei? Mirei á dereita e vin miña cazadora negra de coiro tirada no chan, unhas moedas, o paquete de Marlboro sen pitillos e o pase do concerto de Tequila. Moi ben, fun ó concerto, e logo que ocorreu? A casa estaba toda patas arriba, no sofá mesturábanse o cheiro a hachís, mailos cartóns de viño barato cos corpos inertes de Mariña e Rafa; supoño que rematamos aquí a troula. Doíame a cabeza e todo o corpo en xeral. Odiaba non ter recordos, nunca lle damos demasiada importancia a memoria e é ela quen nos fai ser quenes somos, estamos feitos da mesma materia que os soños, os cales viven nela. Dacordo, vou parar, demasiados pensamentos shakesperianos para un domingo resacoso do 85 en Madrid.

Aquel domingo de moita auga e demais medicacións, de sofá vendo a Mayra Gómez Kemp coa banda sonora dos nosos compatriotas galegos de “SiniestroTotal” no vello radiocassette de Mariña. Domingo de veciños amenazando con chamar a policía polo ruído do rock, e de min berrándolles que sentía morriña e só podía escoitar “miña terra galega”. Domingo de risadas e de máis cerveza, máis drogas, máis ganas de comerse o mundo.

Sí, aquel mesmo domingo foi o día no que me diagnosticaron que era positivo no VIH. Foi unha chamada telefónica do hospital no que días antes estivera facendo unhas análises de sangue debido ás miñas altas febres, que atribuín ás drogas, mais os doutores quixeron facer máis probas. Endexamais pensei que aquilo fose real, é algo que lle pasa ó veciño, o drogadicto que comparte xiringuillas, a xente de baixo nivel sociéconomico, non a min, Roi, estudante de dereito na Carlos III, descendente dunha familia de avogados de Compostela, xente de ben, xente con clase, como dicía miña avoa… sempre seguín o camiño que me foi asignado ao nacer nese mundo clasista, arcaico, de dereitas…un mundo no que nunca tivo lugar miña homosexualidade. Por iso viñera a Madrid, para empezar a ser quen son, aínda que non puidera estudar arte dramático como quería, ía cada tarde ás representacións e perfomances que enchían as rúas na movida, Tribunal, San Bernardo, Malasaña…Madrid era unha explosión naqueles anos, era liberdade, creatividade, amor, sexo, drogas…e eu descubrinme, era o meu segundo ano alí e xa vivirá máis neses 24 meses que en toda a miña existencia. Tiña 20 anos e estaba namorado da vida, coñecía a outros mozos e non me sentía un enfermo, un depravado, un vicioso, e demáis adxectivos que se me viñan á cabeza cando vivía condenándome para ser o exemplo cívico da familia Acevedo. Por fin estaba sendo feliz, e de súpeto, aquela voz, o ton brusco, seco, “Tiene usted Sida, procure acudir mañana a primera hora al hospital”. E xa estaba. Colgou. Ó día seguinte fun á cita, debía seguir un tratamento, aínda así a infección estaba bastante estendida e tiña moitos factores de risco, cales son? E escoitei aquilo que levaba grabado en min: A morte.

Nunca llo contei a ninguén, aquilo era visto como a enfermidade dos homosexuais, era unha marca máis para o total desprezo, para as miradas de noxo, a desaprobación, a mágoa. Non quería vivir nun mundo así, quería seguir vivindo na movida sen ataduras, sen complicacións, con Rafa e Mariña fumando e bebendo viño no sofá que atoparamos no contenedor da rúa; ir a máis concertos de rock, quería representar a Macbeth, quería que miña familia me mirase con orgullo, non por ser Roi Acevedo, só Roi, o mozo con ganas, con paixóns, con entusiasmo…o mesmo que caeu polo camiño do abatemento, da soidade, da dor…o mesmo que loitou só e que hoxe, 30 anos despois, logrou vencer á temida morte, á marxinación, á maldade, ás etiquetas…o mesmo que recorre España enriba dun escenario, con sonos dunha noite de verán, e en tódalas estacións. O mesmo que atopou o amor e criou a un fillo, e endexamais o marcou cun apelido, deulle ás, comprensión, tolerancia, facendo da sua casa unha movida sen fin.