Autocracia orgánica

Alí estaba. E comezou todo.
O nervio óptico case se queima con tanta información. Certamente, a velocidade de transmisión das súas neuronas non era tan alta dende había moito tempo. Imaxinádevos como foi, que case non pasaba todo polo quiasma; corríalle moita présa.
Unha vez que xa toda a información foi organizada e redirecionada, chegou a verdade que xa supoñía: era el. Definitivamente. E isto solo supoñía unha cousa: volver comezar o proceso de sempre, para a miña desgraza. Sabía que, en nada, as hormonas empezarían a saír disparadas cara o meu torrente sanguíneo coa idea de iniciar de novo o seu goberno autocrático sobre min.
E que podía facer eu? Estaba claro: nada.
Finalmente, non tardaron en chegar as ordes.
A vasoconstrición das arterias da miña face pouco tardou en chegar, e mudei de cor. As fazulas e as orellas adquiriron un lixeiro ton vermellón que ningún maquillaxe conseguiría cubrir; unha pena, porque iso sería marabilloso.
Para acompañar, o corazón decidiu que estaba farto de manterse engaiolado no meu mediastino, e loitou con todas as súas forzas por escapar. Ou polo menos iso asemellaba, porque ao ritmo ao que latexaba, pouco lle faltou para saír pola miña boca. Xa non recordaba uns golpes no peito tan fortes, os cales me producían unhas palpitacións que se estendían polas miñas senes. Os mesmos que me facían tremer de pés a cabeza.
E como todo isto non era suficiente, comecei a sentir como as miñas mans se convertían en pequenos océanos de auga salgada, e como ao longo da miña columna vertebral afloraba unha miúda corrente, resultado das pequenas gotas de suor que aparecían polos poros da miña pel.
En fin. A adrenalina fixérase dona do meu corpo. Ou xa non sei, pois dubido se foi a adrenalina ou o amor. Pero xa case apostaría polo segundo; este aínda é máis difícil de controlar que as hormonas. Que xa é dicir.