Axudando ao meu compañeiro, Murci.

Axudando ao meu compañeiro, Murci.
Pois si, trátase dun dous meus compañeiros mais fieis. Dende que vivo na miña casa de Cerdido, fai trece anos, goza dá miña leira pola noite, e polo día, vive adherido a calquera greta de madeira dás vigas dá casa.
Ao chegar Maio ou Xuño ata Setembro, Outubro, son os donos dá terceira parte do meu alpendre porque van criar alí; teñen espazo para aprender a voar aos seus fillos, por iso, cando entro a buscar unha ferramenta, véxoos, boca abaixo, colgados do tellado, movendo as orelliñas ao ritmo do son. Eu fálolles baixiño e non se inmutan, case, pero se oen voces extrañas, voan a outro sitio. Son moi sensibéis ao son.
Polo visto, o Ortegal, é un paraíso para o morcego de ferradura, en perigro de extinción en case toda Europa; temos auga, masas arboladas, casas abandoadas e unha temperatura suave. Ademais, ou seu güano é un bó fertilizante.
Pois Evita dixo: vounos deixar, góstame relacionarme ben con eles, apoio á biodiversidade e aproveito ou seu güano para facer compost. En canto chega o primeiro, poño uns cartóns no chán, no seu radio de acción, e cando se van, recollo a colleita do ano.
Onte, dispoñíame a recollelos, pois xa se foran, ou iso parecía, porque cando estaba fora limpando os cartóns, dentre eles caeu un. Pobriño! Vímonos cara a cara; estaba sentado, e respirando a douscentos por hora, coas súas ás entreabertas, pasandoo fatal e nunha postura moi incómoda para el, pensei.
Sempre están boca abaixo ou voando. Púxenme moi nerviosa, pero dixen: vou facer algo para salvalo. Collín unha pa de mango longo, pois din que poden trasmitila rabia se che morden, e dinlle un toque para tombalo boca abaixo, coas ás abertas tapando ou seu corpiño reboludo; protestou, cric-cric, como fai cando o molesto, ás veces, sen darme nin conta. Entón acordeime tamén do incómoda que lles resulta a luz, voteille unha folla de xornal por enrriba, e seguín facendo, perto del, o ruído silencioso que acostumo cando sei que me están escoitando, coma se pensase que lle facía ben.
Pasados uns minutos, veu ou vento e levantou ou seu abrigo. Aí seguía. Eu, coma se nada pasase, pero expectante. Cando volvín a mirar de erreollo, xa non estaba. Que alegría!, de verdade. O estaba a pasar fatal! Que emoción!
Coma dicía Blanche, protagonista de "Un tranvía chamado desexo": sempre confiei na bondade dos descoñecidos.