(In)combustión

Miraba os teus ollos a través das faíscas que se elevaban cara o ceo. A leña combustionaba na fogata e tamén combustionaban as nosas mans, os nosos beizos, o noso todo. Aqueles garabullos transformábanse en dióxido de carbono e auga mentres ti e mais eu nos transformabamos en dous pampos a piques de amosárense os sentimentos. Abofé que o home tería descuberto antes o lume de nos coñecer a nós. Disque a materia orgánica arde moi ben. E por riba eu debía ter queroseno no canto de sangue.
Aquela noite decateime de cales son as reaccións exotérmicas por excelencia. Unha delas é evidente. A outra non aparece nos libros, só no que chaman o libro da vida: é a que se produce cando reaccionan as almas. Nela hai agochada unha ciencia que non entende de números nin hipóteses, na que a práctica lle leva vantaxe á teoría; unha ciencia universal que tódalas persoas poden entender, e iso é inexplicablemente maravilloso.
Cara o amencer a leña e os teus apuntes de filosofía acabaron de arder e só quedou un rastro de fume saíndo dos paus carbonizados. E nolos dous na praia. Pensei que aquela maxia da nosa fogata do San Xoan era feble coma os fíos dos que están feitas as utopías. Pero equivoqueime. Inda os teus ollos estaban moi preto de min, tentando acender a chispa nas miñas meniñas. Ámbolos dous foramos combustible e comburente ao mesmo tempo. Despois decidimos que non estaría nada mal ser incombustibles a partir de entón.