Vida

Desta volta a viaxe foi máis curta. Foi xunto cos seus irmáns ata unhas células da palma da
man darlles un pouco de osíxeno para que puidesen seguir a facer o seu traballo. A cambio,
recibiu un pequeno lote de dióxido de carbono para desfacerse del nos pulmóns a cambio
dunha nova fornada de alimento celular.
De súpeto notou unha forza que primeiro o freou e acto seguido o fixo ir na dirección
contraria á que debera. Unha corrente forte fíxoo retroceder e descender, e sentiu a vertixe de
caer nunha especie de piscina dun fluído transparente. O nerviosismo apoderouse del e
comezou a sentirse coma se fose morrer. Pero deseguido notou un vaivén suave, e como a
temperatura ía baixando aos poucos, o que fixo que se tranquilizarse ata quedar durmido...
Acomodouse no sofá, sorrindo e apoiando suavemente a man sobre o seu ombreiro,
ofrecendo ao mesmo tempo seguridade e conforto. Preparou o brazo, pasando a man
coidadosamente pola flexura do cóbado, coma se de un ritual se tratase.
O enfermeiro, desde que o viu, leva pensando na técnica que vai empregar, na dirección que
tomar, na profundidade... Nin sequera repetilo tres milleiros de veces ao ano durante case
vinte fan que se confíe unha soa vez. Sabe que confiarse de máis pode levar a producir unha
dor que non desexa, e que lamenta as poucas veces que ocorre, xa que a sente coma se fose
propia. Así, o seu cerebro envíalle sinais constantes á súa glándula suprarrenal para ter esa
pequena concentración de adrenalina no seu sangue que o mantén con todos os seus sentidos
alerta, aínda que aparente completa normalidade.
Cos dedos, vai buscando unha sinal que lle indique o punto onde deixar o bisel. Rozando co
dedo índice atopa o que busca, o punto exacto. A agulla entra suavemente, uns centímetros
máis abaixo da zona desexada, atravesando a pel e o tecido subcutáneo: limpa así os posibles
restos biolóxicos e ao mesmo tempo consegue fixala mellor mentres dura o proceso de
doazón.
O fluído de vida sae a boa velocidade, por gravidade, polo tubo que une a agulla coas bolsas
onde se vai recoller o tesouro vermello.
Sensacións de bo facer mestúranse coas de rutina diaria mentres o doador bombea
ritmicamente a súa ansia e desexo de benestar para aquel que reciba parte de si.
Auga, fluído vital para todo ser vivo coñecido, entra no corpo do doador para ser absorbido e
transformado en novo tesouro ao mesmo tempo que entrega xenerosamente o xa producido.
Tras a finalización, un sentimento de gratitude despide o doador mentres o seu agasallo se
está a preparar para poder axudar varias vidas, persoas que por causas alleas á súa vontade
non contan ou precisan parte deste tesouro entregado de forma altruísta...
Logo do adormecemento, esperta bruscamente mentres volve caer ata unha especie de malla
ou filtro polo que pode pasar con grande esforzo e... tranquilidade de novo... polo menos
durante un curto período de tempo.
Empeza a sentir como una forza xiratoria o empurra bruscamente cara a unha das paredes. A
sensación de esmagamento xunto cos seus irmáns é moi forte, pero aos poucos minutos vai
cedendo e detense por completo. Agora ten menos espazo por onde moverse, pero séntese
ben preto dos seus. Frío... Moito frío... Letargo... Sono de novo...
Pálida, amortuxada, esgotada, sen ánimo...
O fluído vermello vai entrando lentamente, pinga a pinga, vixiándoa a cada pouco para que
non lle provoque o efecto contrario ao desexado. O sangue cheo de forza e gana percorre o
corpo e fúndese nel coma se sempre estivese aí.
A enfermeira fala con ela e tranquilízaa: «En pouco tempo comezará a sentirse mellor, confíe
en min», dille. Ela míraa pero non pode nin forzar un sorriso.
Frío e tremente vai descendendo, outra vez, pero algo cambia. Vai entrando lentamente nun
lugar que de principio non recoñece, pero a medida que a súa temperatura vai subindo deixa
de sentirse atordado.
Mira ao seu redor e comeza a distinguir os seus irmáns e outros seres ben coñecidos que
había tempo que non vía. Unha corrente impúlsao nunha dirección e comeza a recordar, sabe
de certo onde debe ir. Vai rápido ao comezo, como se a présa fose necesaria. Atravesa o
corazón, bo e vello amigo: primeiro a aurícula, con algo menos de forza, e logo o ventrículo,
que o impulsa fortemente cara aos pulmóns e os seus alvéolos, onde pode liberarse da carga
tóxica e recibir de novo o aire da vida. A súa cor cambia e o seu humor mellora porque sabe
cal é o seu traballo...
Unha luz ilumínase na porta do cuarto; a enfermeira entra preocupada e alí a ve, sorrinte de
novo. E ela tamén sorrí...
  • Visto: 401