ZIENTZIAREN ITSASONTZIA

Negu hotz eta euritsua zen, telebistako berriak esaten zuten bakarra dilubio handi-handi bat etorriko zela zen, Lurraren historian gogoratzen den dilubiorik handiena. Jendea ez zion inportantzia handirik ematen, esaten zuten telebista ezajeratzen zuela, baino bazegoen bikote bat dilubiorako dena ondo prestatzen hasi zena.

Egunak pasa ziren telebista dilubioa datorrela esan zuenetik eta euria egiten hasi zen. Bikotea berria entzun zutenean itsasontzi baten estruktura egiten hasi ziren, baino erdizka utzi zuten. Euria egiteari uzten ez zuenez itsasontzia eraikitzen bukatzea erabaki zuten beste bi bikoteen laguntzarekin horretariko bikote bat zientzialariak ziren eta beste bikotea albaitariak. Itsasontzia eraikitzen bukatzen hari zirenean pentsatu zuten animaliak desagertuko zirela eta erabaki zuten espezie bereko har bat eta eme bat itsasontzian eramate. Egunak pasa eta berrietan esan zuten bezala euria egiteari ez zion usten, itsasontzia ur gainean zibilen etxeen teilatuei kolperik eman gabe. Animaliak nahiko ondo moldatu ziren itsasontziko mugimenduei eta bidaiarekin aurrera jarraitu zuten.

Bi hilabete pasa ondoren itsasontzia aurrera jarraitzen zuen lurra aurkitzeko intentzioarekin. Bikoteak nekatuta zeuden, bi hilabete nabigatzen eta ez zuten ezer aurkitu. Egun batean, zientzialaria zen emakumea animaliak nola zeuden ikustera joan zen, ardiak bi hilabetetan ez zuten kumerik izan ezta ez zeuden aurdun ezta ezer. Egoera hori oso arraroa zen eta egun batetik bestera konturatu zen harra gaixorik zegoela, ez zuen ezta zutik jartzeko indarrik erez. Egunak pasa eta harra hiltzen bukatu zuen, hori ez zen batere ona zergatik modu horretara ezin izango ziren ardi gehiago erreproduzitu eta ardien espeziea desagertuko zen. Zorte onez, bi ardi eme sartzea erabaki zuten animaliak itsasontzira igotzea erabaki zutenean eta zientzialariak Doli ardiaren klonazioaren antzekoa egitea pentsatu zuen. Lehenengo hilda zegoen har arditik oraindik bizirik zegoen zelula bat artu eta ardi eme bati obulutegian sartu zioten esperimentuarekin aurrera jarraitu zuten eta esperimentuaren asken partea itxarotea zen, esperimentua ondo ateratzen bazen ardi gehiago izan ahal zituzten baino ondo ez bazen ateratzen ardien espeziea desagertuko zen.

Lau hilabete pasa ziren itsasontzian zebilela eta ez zen lurra ikusten. Bai gizakien bai animalien ur errekurtsoak bukatzen hari ziren eta gizakiok kezkatzen hasi ziren. Bertan zegoen bikote bat pila bat irakurtzen zuen edozein motatako ipuinak, albisteak, zientzia berriak… egun batean zientzia berri bat irakurtzen hari zirela, berriaren portadan agertzen zen animalien zelula bat erabiliz ur gazia ur gezan bihurtu ahal zela ahalik eta azkarren zientzialariei esatera joan ziren. Zientzialariak ez zeuden oso konforme informazio horrekin baino frogatzeagatik ez zen ezer gertatuko gainera animaliei ez zien minik egiten. Animaliei minik egin gabe zelulak artzen eta nahasketak egiten joan ziren. Azkenean, itsasoko ura edangarria izatea lortu zuten eta horri esker animali guztiek ur kopuru egokia edatea lortu zuten. Ur kopurua ona zela, animalien haurdunaldiak eta gaixotasunak hobeto jasan ahal ziren.
Lau hilabete pasa ziren klonazioa egin zutenetik eta ardia lodi-lodia zegoen. Gizaki guztiok oso urduri zeuden hori ondo ez bazen ateratzen espezie bat galtzen zelako, baino itxaroten jarraitu zuten. Ardiarekin egoteko txandak egiten zituzten, ardia ondo zegoela konprobatzeko. Azkenean egun batzuk pasa eta gero milagroa iritzi zen, lurra topatu zuten. Belarra, zuhaitzak, urrutik desertua ikusten zen, aintzira bat ere bazegoen.

Irla artan ez zen inor bizi, haiek ziren izaki bizidun bakarrak. Animaliak itsasontzitik jaitsi zituzten baino aurdun zegoen ardia ezin zen mugitu eta azkenean itsasontzian ustea erabaki zuten. Gau bero batean, ardiak hiru arkume izan zituen bi arrak ziren eta bat emea hirurok arazorik gabe jaio ziren eta egun batzuetara itsasontzitik jaitsi ziren eta bizitza normala egiten jarraitu zuten poz-pozik.
  • Visto: 191