A linguaxe secreta dos xardíns

O recendo dunha pequena árbore de laranxa-lima, ese é sempre o primeiro recordo que lle ven á cabeza cando volta a aqueles días na emigración nos que fíxose maior ás alancadas. O primeiro encontro naquela casa nova onde os levou seu pai, dereitiños dende o aeroporto de Bos Aires. Unha tarde deixaran todo o que tiñan e a todas as persoas que coñeceran ata aquela e marcharon cara a Lisboa, coller o primeiro avión no que montarían na súa vida. E baixaron moito despois nunha cidade enorme e luminosa pero barullenta. Unha nai nova cun bebé no colo e cinco nenos pequeniños o seu redor fotografados por sorpresa por unha Leika de segunda man. Atravesaron media pampa nun vello Dodge Dart, amoreados e derreados. E aínda con esas, todos os seus irmáns menos o bebé escaparon rindo polo novo territorio adiante como ratiños liberados de súpeto só chegar, dispostos a investigar cada recuncho por descubrir. Todos menos ela, que era a maior de toda a tropa. Seis anos estreados había nada, e todas as lembranzas do que deixaran atrás na casa dos avós a falar á vez dentro da súa cachola pequerrecha.
A pesares do paso dos anos lembra que quedou alí plantada, apampando no primeiro chanzo da esqueira. Diante dun xardín salvaxe coma nunca tiveran na outra casa alén do mar. Algo pasou no momento de pisalo que a fixo sentirse menos desgraciada. Mesmo lle pareceu escoitar o murmurio de benvida que correu baixo a terra co gallo da súa chegada:
- Mirá qué linda! Qué tan petisa la galleguita triste, víste! - comentou a árbore de laranxa-lima con todos aqueles inquilinos que se enguedellaban ó redor das súas raíces dende que empezara a medrar.
A frase foise repetindo polo xardín adiante engadindo preguntas e comentarios en grao sumo variados sobre a nena. As árbores e os simbiontes que compartían vida con elas no xardín, os fungos cos que formaban endomicorrizas, non paraban nunca de parolar, e naquela ocasión máis aínda. Cánto habería que o dono da casa, O Turco, deixara aquel lugar á súa sorte? O interese nos ollos dunha recen chegada foi coma un aloumiño e foi quen de facer que, dalgún xeito misterioso, todos no xardín se decataran de que a nena estaba profundamente sola, de que non era maior dabondo para traer na súa maletiña case baleira a morriña dos vellos que deixan atrás a súa terra, os seus cariños, os seus lugares familiares pero aí os levaba. Acaso por iso foi coma esa mesma tarde de calor abafante a arboriña de laranxa-lima, unha figueira alta e fachendosa, a alfarrobeira baixo a que co tempo levantaron unha casa de bonecas e os dous pradairos que suxeitaban un bambán falaran con todos os fungos de nomes estraños que formaban parte daquela familia de endogonáceas chamada Glomeromycota que compartían comida e fogar con elas. E todos xuntos acordaran acoller a aquela nena de coletas e zapatos ca sola despegada naquel universo vivo entre a terra e o ceo. Ata que ela quixera, ata que quizais esquecera como escoitar o que falaban e ver a beleza que escondían.
Pasaron moitas cousas naqueles anos en que foi medrando. Aprendeu a falar dun xeito distinto e a celebrar o Nadal cantando “Blanca navidad” metida nunha piscina. Aprendeu que non é fácil facer amigos nunha terra estraña e que as persoas maiores que te queren non te deixan sufrir. E fan cambalaches para conseguirche roupa nova e que todos na casa vaian decentemente vestidos á escola debaixo do mandilón dun branco impecable e roído. Ou che mandan sabores que botas en falta dende o outro lado do océano, como facían os seus avós cada vez que sabían de alguén que voara a Bos Aires e podía de achegarlles enormes paquetes de presentes. Soubo de novas paisaxes e grandes amores en corazóns pequenos. E que todo pode cambiar para sempre o día en que un home cruel tolea e vese mais que ninguén, e pon todas as súas enerxías en decidir quen son merecentes de vivir ou morrer e cánta dor pode soportar un ser humano como un simple trámite para acadar uns devezos enlouquecidos. E a fin coma un golpe de estado enche de negrura e de medo os días de todo un pais.
Así volveu coller por segunda vez na súa vida un avión, deixando atrás aqueles anos da súa historia. E atrás quedou o seu xardín, pero non o amor que descubriu nel. Xa no son nomes estraños para ela Citrus × aurantifolia, Ficus carica, Ceratonia siliqua, Acer pseudoplatanus e os seus compañeiros dos xéneros Glomus, Sclerocystis, Acaulospora, Entrophospora, Gigaspora, Scutellospora agora que traballa no seu día a día no laboratorio do departamento de botánica. Aprendendo sobre a microbiota dos solos. Buscando entender a linguaxe secreta dos xardíns.
  • Visites: 71

ESCOLA D'ESCRIPTURA

ESCUELA DE ESCRITORES

ESCUELA DE ESCRITORES

EDITORIAL GALAXIA

AEELG

METODE

RESIDENCIA D'INVESTIGADORS

INVESTIGACIÓN Y CIENCIA

AELC

IDATZEN

EL HUYAR

EUSKAL ETXEA

BIBLIOTEQUES DE BARCELONA